यथा दीपप्रकाशे मनः केन्द्रीकृत्य स्थिरं गमने सहायकं भवति, परन्तु एकदा दीपः हस्ते धारितः चेत् अग्रे गन्तुं अनिश्चितः भवति यतोहि दीपप्रकाशजन्य हस्तस्य छाया दृष्टिः बाधते
यथा हंसः मन्सारोवर-सरोवरस्य तटे मौक्तिकानि चिनोति, परन्तु जले तरन् न मौक्तिकं लभते न च पारं गन्तुं शक्नोति । सः तरङ्गैः गृहीतः भवेत्।
यथा मध्ये अग्निः शीतनिवारणाय सर्वेषां कृते अधिकं सहायकः भवति, परन्तु यदि अतिसमीपे स्थापितः तर्हि दाहभयं जनयति । एवं शीतस्य असुविधा दाहभयेन पूर्यते।
तथा गुरोः उपदेशोपदेशान् प्रेम्णा चैतन्ये निवेश्य परमं अवस्थां प्राप्नोति। परन्तु गुरुस्य कस्मिन् अपि रूपे ध्यानं दत्त्वा ततः भगवतः सामीप्यस्य अपेक्षा/आकांक्षा सर्पस्य सिंहस्य वा शिकारः इव भवति। (इति स्प्