कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 565


ਜੈਸੇ ਦੀਪ ਜੋਤ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਚਲੇ ਜਾਤ ਸੁਖ ਗਹੇ ਕਰ ਦੁਚਿਤੁ ਹ੍ਵੈ ਭਟਕਾ ਸੇ ਭੇਟ ਹੈ ।
जैसे दीप जोत लिव लागै चले जात सुख गहे कर दुचितु ह्वै भटका से भेट है ।

यथा दीपप्रकाशे मनः केन्द्रीकृत्य स्थिरं गमने सहायकं भवति, परन्तु एकदा दीपः हस्ते धारितः चेत् अग्रे गन्तुं अनिश्चितः भवति यतोहि दीपप्रकाशजन्य हस्तस्य छाया दृष्टिः बाधते

ਜੈਸੇ ਦਧ ਕੂਲ ਬੈਠ ਮੁਕਤਾ ਚੁਨਤ ਹੰਸ ਪੈਰਤ ਨ ਪਾਵੈ ਪਾਰ ਲਹਰ ਲਪੇਟ ਹੈ ।
जैसे दध कूल बैठ मुकता चुनत हंस पैरत न पावै पार लहर लपेट है ।

यथा हंसः मन्सारोवर-सरोवरस्य तटे मौक्तिकानि चिनोति, परन्तु जले तरन् न मौक्तिकं लभते न च पारं गन्तुं शक्नोति । सः तरङ्गैः गृहीतः भवेत्।

ਜੈਸੇ ਨ੍ਰਿਖ ਅਗਨਿ ਕੈ ਮਧ੍ਯ ਭਾਵ ਸਿਧ ਹੋਤ ਨਿਕਟ ਬਿਕਟ ਦੁਖ ਸਹਸਾ ਨ ਮੇਟ ਹੈ ।
जैसे न्रिख अगनि कै मध्य भाव सिध होत निकट बिकट दुख सहसा न मेट है ।

यथा मध्ये अग्निः शीतनिवारणाय सर्वेषां कृते अधिकं सहायकः भवति, परन्तु यदि अतिसमीपे स्थापितः तर्हि दाहभयं जनयति । एवं शीतस्य असुविधा दाहभयेन पूर्यते।

ਤੈਸੇ ਗੁਰ ਸਬਦ ਸਨੇਹ ਕੈ ਪਰਮ ਪਦ ਮੂਰਤ ਸਮੀਪ ਸਿੰਘ ਸਾਪ ਕੀ ਅਖੇਟ ਹੈ ।੫੬੫।
तैसे गुर सबद सनेह कै परम पद मूरत समीप सिंघ साप की अखेट है ।५६५।

तथा गुरोः उपदेशोपदेशान् प्रेम्णा चैतन्ये निवेश्य परमं अवस्थां प्राप्नोति। परन्तु गुरुस्य कस्मिन् अपि रूपे ध्यानं दत्त्वा ततः भगवतः सामीप्यस्य अपेक्षा/आकांक्षा सर्पस्य सिंहस्य वा शिकारः इव भवति। (इति स्प्