कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 507


ਚੰਦਨ ਸਮੀਪ ਬਸਿ ਬਾਂਸ ਮਹਿਮਾ ਨ ਜਾਨੀ ਆਨ ਦ੍ਰੁਮ ਦੂਰਹ ਭਏ ਬਾਸਨ ਕੈ ਬੋਹੈ ਹੈ ।
चंदन समीप बसि बांस महिमा न जानी आन द्रुम दूरह भए बासन कै बोहै है ।

चन्दनस्य समीपे निवसन् अपि वेणुः स्वस्य गन्धस्य प्रसारणलक्षणं न प्रशंसितवान् अन्ये वृक्षाः तु तस्मात् दूरं स्थित्वा अपि समानगन्धयुक्ताः भवन्ति

ਦਾਦਰ ਸਰੋਵਰ ਮੈ ਜਾਨੀ ਨ ਕਮਲ ਗਤਿ ਮਧੁਕਰ ਮਨ ਮਕਰੰਦ ਕੈ ਬਿਮੋਹੇ ਹੈ ।
दादर सरोवर मै जानी न कमल गति मधुकर मन मकरंद कै बिमोहे है ।

तडागे स्थितः मण्डूकः कदापि पद्मपुष्पस्य लक्षणं न प्रशंसति यदा तु दूरं स्थित्वा अपि भृङ्गः तस्य मधुरगन्धेन नित्यं आकृष्टः भवति

ਤੀਰਥ ਬਸਤ ਬਗੁ ਮਰਮੁ ਨ ਜਾਨਿਓ ਕਛੁ ਸਰਧਾ ਕੈ ਜਾਤ੍ਰਾ ਹੇਤ ਜਾਤ੍ਰੀ ਜਨ ਸੋਹੇ ਹੈ ।
तीरथ बसत बगु मरमु न जानिओ कछु सरधा कै जात्रा हेत जात्री जन सोहे है ।

तीर्थस्थानेषु स्थितः बगुला एतेषां तीर्थस्थानानां आध्यात्मिकं महत्त्वं न अवगच्छति यदा तु भक्ताः यात्रिकाः ततः प्रत्यागत्य स्वस्य उत्तमं नाम अर्जयन्ति

ਨਿਕਟਿ ਬਸਤ ਮਮ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਹੀਨ ਦੂਰੰਤਰਿ ਸਿਖਿ ਉਰਿ ਅੰਤਰਿ ਲੈ ਪੋਹੇ ਹੈ ।੫੦੭।
निकटि बसत मम गुर उपदेस हीन दूरंतरि सिखि उरि अंतरि लै पोहे है ।५०७।

तथैव वेणुमण्डूकबगुला इव अहं गुरुसमीपे निवसन् अपि गुरुशिक्षायाः अभ्यासात् विहीनः अस्मि । प्रत्युत दूरनिवासिनः सिक्खाः गुरुप्रज्ञां प्राप्य अभ्यासार्थं हृदये निक्षिपन्ति। (५०७) ९.