कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 514


ਜਲ ਸੈ ਨਿਕਾਸ ਮੀਨੁ ਰਾਖੀਐ ਪਟੰਬਰਿ ਮੈ ਬਿਨੁ ਜਲ ਤਲਫ ਤਜਤ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰਾਨ ਹੈ ।
जल सै निकास मीनु राखीऐ पटंबरि मै बिनु जल तलफ तजत प्रिअ प्रान है ।

जलाद् अपसारितः मत्स्यः क्षौमवस्त्रे स्थापितः अपि प्रियजलात् विच्छिन्नः म्रियते ।

ਬਨ ਸੈ ਪਕਰ ਪੰਛੀ ਪਿੰਜਰੀ ਮੈ ਰਾਖੀਐ ਤਉ ਬਿਨੁ ਬਨ ਮਨ ਓਨਮਨੋ ਉਨਮਾਨ ਹੈ ।
बन सै पकर पंछी पिंजरी मै राखीऐ तउ बिनु बन मन ओनमनो उनमान है ।

यथा पक्षिणो वने हृत्य सुरुचिकरभोजनेन सह सुन्दरे पञ्जरे निक्षिप्यते, तथैव तस्य मनः वने स्वातन्त्र्यं विना चञ्चलं दृश्यते ।

ਭਾਮਨੀ ਭਤਾਰਿ ਬਿਛੁਰਤ ਅਤਿ ਛੀਨ ਦੀਨ ਬਿਲਖ ਬਦਨ ਤਾਹਿ ਭਵਨ ਭਇਆਨ ਹੈ ।
भामनी भतारि बिछुरत अति छीन दीन बिलख बदन ताहि भवन भइआन है ।

यथा सुन्दरी भर्तृवियोगे दुर्बलं शोचति च। तस्याः मुखं भ्रान्तं भ्रान्तं च दृश्यते, सा च स्वगृहात् भीता अनुभवति।

ਤੈਸੇ ਗੁਰਸਿਖ ਬਿਛੁਰਤਿ ਸਾਧਸੰਗਤਿ ਸੈ ਜੀਵਨ ਜਤਨ ਬਿਨੁ ਸੰਗਤ ਨ ਆਨ ਹੈ ।੫੧੪।
तैसे गुरसिख बिछुरति साधसंगति सै जीवन जतन बिनु संगत न आन है ।५१४।

तथैव सच्चिगुरुस्य साधुसङ्घात् विरक्तः गुरुशिखः विलापं करोति, क्षिपति, परिवर्तयति च, दुःखं, भ्रान्तं च अनुभवति। सत्यगुरुस्य साधात्मनां सङ्गतिं विना तस्य जीवने अन्यत् लक्ष्यं नास्ति। (५१४) ९.