कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 172


ਸੋਵਤ ਪੈ ਸੁਪਨ ਚਰਿਤ ਚਿਤ੍ਰ ਦੇਖੀਓ ਚਾਹੇ ਸਹਜ ਸਮਾਧਿ ਬਿਖੈ ਉਨਮਨੀ ਜੋਤਿ ਹੈ ।
सोवत पै सुपन चरित चित्र देखीओ चाहे सहज समाधि बिखै उनमनी जोति है ।

यदि कश्चित् स्वप्नस्य घटनां यथार्थतया द्रष्टुम् इच्छति तर्हि तत् न सम्भवति । तथा नाम सिमरनजनितस्य आकाशप्रकाशस्य दिव्यप्रभा वर्णयितुं न शक्यते।

ਸੁਰਾਪਾਨ ਸ੍ਵਾਦ ਮਤਵਾਰਾ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਜਿਉ ਨਿਝਰ ਅਪਾਰ ਧਾਰ ਅਨਭੈ ਉਦੋਤ ਹੈ ।
सुरापान स्वाद मतवारा प्रति प्रसंन जिउ निझर अपार धार अनभै उदोत है ।

यथा मद्यपानकर्त्ता मद्यपानं कुर्वन् सन्तुष्टः सुखी च भवति तथा च सः एव तस्य विषये जानाति, तथैव नाम अमृतस्य निरन्तरप्रवाहः अवर्णनीयं दिव्यं जागरूकतां जनयति।

ਬਾਲਕ ਪੈ ਨਾਦ ਬਾਦ ਸਬਦ ਬਿਧਾਨ ਚਾਹੈ ਅਨਹਦ ਧੁਨਿ ਰੁਨ ਝੁਨ ਸ੍ਰੁਤਿ ਸ੍ਰੋਤ ਹੈ ।
बालक पै नाद बाद सबद बिधान चाहै अनहद धुनि रुन झुन स्रुति स्रोत है ।

यथा बालः सङ्गीतस्य स्वरान् विविधगुणान् व्याख्यातुं असमर्थः, तथैव अप्रहारं सङ्गीतं शृणोति गुरुचेतनः तस्य माधुर्यं रागं च वर्णयितुं न शक्नोति ।

ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਨੋਦ ਸੋਈ ਜਾਨੈ ਜਾ ਮੈ ਬੀਤੈ ਚੰਦਨ ਸੁਗੰਧ ਜਿਉ ਤਰੋਵਰ ਨ ਗੋਤ ਹੈ ।੧੭੨।
अकथ कथा बिनोद सोई जानै जा मै बीतै चंदन सुगंध जिउ तरोवर न गोत है ।१७२।

अप्रहृतसङ्गीतस्य रागः, तस्य परिणामेण अमृतस्य निरन्तरं पतनं च वर्णनात् परम् अस्ति । यस्य मनसि प्रक्रिया गच्छति, सः तत् अनुभवति। यथा चन्दनगन्धिताः वृक्षाः चन्दनात् भिन्नाः न मन्यन्ते