कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 640


ਨਾਹਿਨ ਅਨੂਪ ਰੂਪ ਚਿਤਵੈ ਕਿਉ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਲੋਨੇ ਹੈ ਨ ਲੋਇਨ ਜੋ ਲਾਲਨ ਬਿਲੋਕੀਐ ।
नाहिन अनूप रूप चितवै किउ चिंतामणि लोने है न लोइन जो लालन बिलोकीऐ ।

मम रूपाणि आकर्षकाणि न सन्ति। अथ कथं स्मरामि कल्पयिष्यामि सुन्दरीं च। भगवन् कामपूरकः प्रभुः? मम नेत्राणि न सुदृश्यानि; तदा कथं तस्य प्रियस्य भगवतः दर्शनं पश्यामि।

ਰਸਨਾ ਰਸੀਲੀ ਨਾਹਿ ਬੇਨਤੀ ਬਖਾਨਉ ਕੈਸੇ ਸੁਰਤਿ ਨ ਸ੍ਰਵਨਨ ਬਚਨ ਮਧੋਕੀਐ ।
रसना रसीली नाहि बेनती बखानउ कैसे सुरति न स्रवनन बचन मधोकीऐ ।

मम जिह्वा अम्ब्रोसियलः नास्ति। तर्हि कथं मम प्रियाय प्रभावी निवेदनं कर्तुं शक्नोमि। न मे तादृशी श्रवणशक्तिः यत् प्रियस्य भगवतः मधुसदृशं वचनं भोक्तुं शक्नोमि?

ਅੰਗ ਅੰਗਹੀਨ ਦੀਨ ਕੈਸੇ ਬਰ ਮਾਲ ਕਰਉ ਮਸਤਕ ਨਾਹਿ ਭਾਗ ਪ੍ਰਿਯ ਪਗ ਧੋਕੀਐ ।
अंग अंगहीन दीन कैसे बर माल करउ मसतक नाहि भाग प्रिय पग धोकीऐ ।

अहं शरीरस्य प्रत्येकस्मिन् भागे दुर्बलः असिद्धः च अस्मि। अथ कथं मम भगवतः नामस्मरणमाला श्रेष्ठं करोमि। मम प्रियस्य पादप्रक्षालनार्थं न मम तटं कर्तुं शक्यते।

ਸੇਵਕ ਸ੍ਵਭਾਵ ਨਾਹਿ ਪਹੁਚ ਨ ਸਕਉ ਸੇਵ ਨਾਹਿਨ ਪ੍ਰਤੀਤ ਪ੍ਰਭ ਪ੍ਰਭਤਾ ਸਮੋਕੀਐ ।੬੪੦।
सेवक स्वभाव नाहि पहुच न सकउ सेव नाहिन प्रतीत प्रभ प्रभता समोकीऐ ।६४०।

मम हृदये सेवास्वभावः नास्ति; अतः अहं मम प्रियस्य सेवां प्राप्तुं न शक्नोमि। न च मम सा भक्तिः यया अहं प्रियेश्वरस्य माहात्म्येन सह एकः भवितुम् अर्हति। (मयि भगवतः माहात्म्यम् ॥) (६४०)