यदा भक्तः गुरुचेतनः सच्चिदेवस्य सत्यरूपेण सह एकः भवति तदा तस्य दृष्टिः गुरुस्य पुण्यदृष्टिम् आज्ञापयति। भगवन्नामध्यानं यः करोति सः सत्यगुरुस्य प्रज्ञावचनैः सह आसक्तः तिष्ठति।
सत्यगुरुस्य शिष्यस्य (गुरसिखस्य) च संयोगेन शिष्यः स्वगुरुस्य आज्ञां अतीव निश्छलतया निष्ठया च पालनं करोति। भगवन्तं ध्यानं कृत्वा सत्यगुरुं चिन्तयितुं शिक्षते।
एवं शिष्यस्य गुरुसंयोगः गुरुसेवालक्षणं गृह्णाति। सः सर्वेषु निवसन्तं सेवते इति ज्ञात्वा अपुरस्कारं कामं वा सर्वान् सेवते।
एतादृशः पुरुषः भगवतः ध्यानेन चिन्तनेन च आदर्शकर्मयुक्तः व्यक्तिः इति उद्भवति । क्रमेण समतां प्राप्य तस्मिन् लीनः तिष्ठति। (५०) ९.