कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 319


ਦੀਪਕ ਪਤੰਗ ਦਿਬਿ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਰਸ ਹੀਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਦਰਸ ਧਿਆਨ ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਗੰਮਿਤਾ ।
दीपक पतंग दिबि द्रिसटि दरस हीन स्री गुर दरस धिआन त्रिभवन गंमिता ।

किं दृष्टिप्रकाशं तैलदीपके लभ्यते स्म, पतङ्गः ज्वालायां म्रियते इति कारणतः तस्य दर्शनमपि विहीनः भवति। परन्तु सत्यगुरुदृष्टेः चिन्तनं गुरुदासस्य दर्शनं प्रकाशयति यत् सः सर्वाणि हपेनिन् द्रष्टुं समर्थः अस्ति

ਬਾਸਨਾ ਕਮਲ ਅਲਿ ਭ੍ਰਮਤ ਨ ਰਾਖਿ ਸਕੈ ਚਰਨ ਸਰਨਿ ਗੁਰ ਅਨਤ ਨ ਰੰਮਿਤਾ ।
बासना कमल अलि भ्रमत न राखि सकै चरन सरनि गुर अनत न रंमिता ।

कृष्णा भृङ्गः कमलस्य गन्धेन मुग्धः भवति । तथापि पद्मपुष्पं तं अन्यपुष्पाणां दर्शनं निवारयितुं न शक्नोति। परन्तु सच्चे गुरुस्य शरणम् आगच्छन् भक्तः सिक्खः अन्यत्र न गच्छति।

ਮੀਨ ਜਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੇਮ ਅੰਤਿ ਨ ਸਹਾਈ ਹੋਤ ਗੁਰ ਸੁਖ ਸਾਗਰ ਹੈ ਇਤ ਉਤ ਸੰਮਿਤਾ ।
मीन जल प्रेम नेम अंति न सहाई होत गुर सुख सागर है इत उत संमिता ।

मत्स्यः जलप्रेमद्वारा अन्त्यपर्यन्तं पश्यति। परन्तु यदा प्रलोभने आकृष्टं भवति तदा जलं तस्याः साहाय्यं न करोति, तां तारयितुं च न शक्नोति। तथापि यः सिक्खः नित्यं सच्चिगुरुस्य सुरक्षितसागरे तरति सः अत्र परे च जगति सर्वदा तस्य साहाय्यं करोति।

ਏਕ ਏਕ ਟੇਕ ਸੇ ਟਰਤ ਨ ਮਰਤ ਸਬੈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਸ੍ਰਬੰਗੀ ਸੰਗੀ ਮਹਾਤਮ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾ ।੩੧੯।
एक एक टेक से टरत न मरत सबै स्री गुर स्रबंगी संगी महातम अंम्रिता ।३१९।

पतङ्गकृष्णमक्षिकामत्स्यप्रेमैकपक्षीयम् । न कदापि एतत् एकपक्षीयं मोहं त्यक्त्वा प्रियप्रेमेण जीविताः म्रियन्ते । किन्तु सत्यगुरुप्रेम जन्ममरणचक्रात् मुक्तं करोति। किमर्थं कश्चित् मुखं निवर्तयेत्