यदि सत्यगुरुदृष्टिः शिष्यं स्वप्रियदीपस्य बलिदानार्थं सज्जस्य पतङ्गस्य अवस्थायां न परिणमयति तर्हि सः गुरुस्य सच्चा शिष्यः इति वक्तुं न शक्यते।
सत्यगुरुस्य सुमधुरवचनं श्रुत्वा यदि शिष्यस्य स्थितिः घण्डहेर्हस्य शब्देन समाधिगमनस्य मृगस्य इव न भवति तर्हि भगवतः नाम स्वस्य गहने अन्तः निवेशं विना सः स्वस्य बहुमूल्यं प्राणं अपव्ययितवान्।
सत्यगुरुतः नामरूपस्य अमृतस्य प्राप्त्यर्थं यदि शिष्यः स्वातिबिन्दवं प्रति आकांक्षी वर्षपक्षी इव पूर्णश्रद्धया सत्यगुरुं न मिलति तर्हि तस्य मनसि सत्यगुरुविषये विश्वासः नास्ति न च शक्नोति तस्य भक्तः अनुयायी भवतु।
सत्यगुरुस्य भक्तः शिष्यः स्वस्य मनः दिव्यवचने निमग्नः भवति, तस्य अभ्यासं करोति, सत्यगुरुस्य प्रेम्णः अङ्के तरति यथा मत्स्यः जले हर्षेण सन्तुष्टः च तरति। (५५१) ९.