यथा कृष्णरात्रौ सर्पः स्वस्य मणिं बहिः निष्कास्य क्रीडति ततः निगूह्य कस्मैचित् न दर्शयति ।
यथा सद्भार्या रात्रौ भर्तुः सङ्गतिसुखं भुङ्क्ते, यथा च दिवसः भग्नः भवति, तथैव पुनः आच्छादयति।
यथा पेटीसदृशे कमलपुष्पे निमीलितः भृङ्गः मधुरं अमृतं चूषयति, प्रातः पुनः पुष्पं पुष्पितमात्रेण तया सह किमपि सम्बन्धं न स्वीकृत्य उड्डीयते।
तथा सत्यगुरुस्य आज्ञाकारी शिष्यः भगवतः नामध्याने आत्मनः लीनः भूत्वा नाम इव अमृतस्य आस्वादनं कुर्वन् तृप्तः आनन्दं च अनुभवति। (किन्तु सः स्वस्य अम्ब्रोसियलघण्टायाः आनन्दमयं स्थितिं कस्मैचित् न उल्लेखयति)। (५६८) ९.