कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 568


ਜੈਸੇ ਅਹਿਨਿਸ ਅੰਧਿਆਰੀ ਮਣਿ ਕਾਢ ਰਾਖੈ ਕ੍ਰੀੜਾ ਕੈ ਦੁਰਾਵੈ ਪੁਨ ਕਾਹੂ ਨ ਦਿਖਾਵਹੀ ।
जैसे अहिनिस अंधिआरी मणि काढ राखै क्रीड़ा कै दुरावै पुन काहू न दिखावही ।

यथा कृष्णरात्रौ सर्पः स्वस्य मणिं बहिः निष्कास्य क्रीडति ततः निगूह्य कस्मैचित् न दर्शयति ।

ਜੈਸੇ ਬਰ ਨਾਰ ਕਰ ਸਿਹਜਾ ਸੰਜੋਗ ਭੋਗ ਹੋਤ ਪਰਭਾਤ ਤਨ ਛਾਦਨ ਛੁਪਾਵਹੀ ।
जैसे बर नार कर सिहजा संजोग भोग होत परभात तन छादन छुपावही ।

यथा सद्भार्या रात्रौ भर्तुः सङ्गतिसुखं भुङ्क्ते, यथा च दिवसः भग्नः भवति, तथैव पुनः आच्छादयति।

ਜੈਸੇ ਅਲ ਕਮਲ ਸੰਪਟ ਅਚਵਤ ਮਧ ਭੋਰ ਭਏ ਜਾਤ ਉਡ ਨਾਤੋ ਨ ਜਨਾਵਹੀ ।
जैसे अल कमल संपट अचवत मध भोर भए जात उड नातो न जनावही ।

यथा पेटीसदृशे कमलपुष्पे निमीलितः भृङ्गः मधुरं अमृतं चूषयति, प्रातः पुनः पुष्पं पुष्पितमात्रेण तया सह किमपि सम्बन्धं न स्वीकृत्य उड्डीयते।

ਤੈਸੇ ਗੁਰਸਿਖ ਉਠ ਬੈਠਤ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜੋਗ ਸਭ ਸੁਧਾ ਰਸ ਚਾਖ ਸੁਖ ਤ੍ਰਿਪਤਾਵਹੀ ।੫੬੮।
तैसे गुरसिख उठ बैठत अंम्रित जोग सभ सुधा रस चाख सुख त्रिपतावही ।५६८।

तथा सत्यगुरुस्य आज्ञाकारी शिष्यः भगवतः नामध्याने आत्मनः लीनः भूत्वा नाम इव अमृतस्य आस्वादनं कुर्वन् तृप्तः आनन्दं च अनुभवति। (किन्तु सः स्वस्य अम्ब्रोसियलघण्टायाः आनन्दमयं स्थितिं कस्मैचित् न उल्लेखयति)। (५६८) ९.