कवित सवैय भाई गुरुदासः

गांडा मै मिठासु तास छिलका न लीओ जाइ दारम अउ दाख बिखै बीजु गहि डारीऐ ।

यथा इक्षुस्य मधुरं रसं गृहीत्वा वेष्टनं परित्यज्यते; यथा दाडिमेषु द्राक्षासु च बीजानि परित्यजन्ति;

आंब खिरनी छहारा माझ गुठली कठोर खरबूजा अउ कलीदा सजल बिकारीऐ ।

आम, खजूरस्य अन्तःकार्प्स् कठिनाः सन्ति; खरबूजः तरबूजः च मधुराः अपि जलं मुञ्चन्ति, अत्यन्तं शीघ्रमेव सेवनस्य अयोग्याः भवन्ति;

मधु माखी मै मलीन समै पाइ सफल हुइ रस बस भए नही त्रिसना निवारीऐ ।

मधुः भृङ्गानाम्, मोमस्य च शोधनं कृत्वा तस्य खादनं त्यक्तुं कठिनं भवति;

स्री गुर सबद रस अंम्रित निधान पान गुरसिख साधसंगि जनमु सवारीऐ ।१०९।

तथा गुरुस्य सिक्खः, पवित्रपुरुषसङ्गमे अमृतसदृशं नाम आस्वादयति, स्वजीवनं सफलं च करोति। (१०९) ९.