कवित सवैय भाई गुरुदासः

याही मसतक पेख रीझत को प्रान नाथ हाथ आपनै बनाइ तिलक दिखावते ।

मम ललाटं दृष्ट्वा प्रियः स्वामिः प्रसन्नः भवति स्म । पूजयन् सः तस्मिन् अभिषेकचिह्नं स्थापयित्वा मां द्रष्टुं याचते स्म ।

याही मसतक धारि हसत कमल प्रिय प्रेम कथि कथि कहि मानन मनावते ।

मम प्रियतमा तदा मम ललाटे मृदुहस्तं धारयति स्म, प्रेमकथाभिः च मां प्रीणयति स्म-अभिमानी।

याही मसतक नाही नाही करि भागती ही धाइ धाइ हेत करि उरहि लगावते ।

अहं न इति वदन् पलायते स्म! नहि! मां च अनुधावन् मम ललाटं वक्षसि आश्रित्य अतीव प्रेम्णा आलिंगयति स्म।

सोई मसतक धुनि धुनि पुन रोइ उठौं स्वपने हू नाथ नाहि दरस दिखावते ।५७६।

किन्तु इदानीं विरहसमये एकेन ललाटेन शोचामि रोदिमि, किन्तु मम प्रियः स्वामिः स्वप्नेऽपि न दृश्यते। (५७६) ९.