कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 657


ਘਰੀ ਘਰੀ ਟੇਰਿ ਘਰੀਆਰ ਸੁਨਾਇ ਸੰਦੇਸੋ ਪਹਿਰ ਪਹਿਰ ਪੁਨ ਪੁਨ ਸਮਝਾਇ ਹੈ ।
घरी घरी टेरि घरीआर सुनाइ संदेसो पहिर पहिर पुन पुन समझाइ है ।

घड़ी प्रत्येकं घडिकायाः प्रत्येकं पेहरस्य (चतुर्थांशस्य दिवसस्य/रात्रेः, समयः गच्छति इति) अनन्तरं पुनः पुनः उच्चैः च सन्देशं प्रसारयति।

ਜੈਸੇ ਜੈਸੇ ਜਲ ਭਰਿ ਭਰਿ ਬੇਲੀ ਬੂੜਤ ਹੈ ਪੂਰਨ ਹੁਇ ਪਾਪਨ ਕੀ ਨਾਵਹਿ ਹਰਾਇ ਹੈ ।
जैसे जैसे जल भरि भरि बेली बूड़त है पूरन हुइ पापन की नावहि हराइ है ।

यथा यथा जलघटिका पुनः पुनः मज्जति, 0 मानवः! त्वं च नित्यं वर्धमानैः पापैः सह जीवननौकं मज्जयसि।

ਚਹੂੰ ਓਰ ਸੋਰ ਕੈ ਪਾਹਰੂਆ ਪੁਕਾਰ ਹਾਰੇ ਚਾਰੋ ਜਾਮ ਸੋਵਤੇ ਅਚੇਤ ਨ ਲਜਾਇ ਹੈ ।
चहूं ओर सोर कै पाहरूआ पुकार हारे चारो जाम सोवते अचेत न लजाइ है ।

सच्चः गुरुः भवन्तं सर्वतः पुनः पुनः चेतयति; हे अप्रमत्त निरर्थक! चत्वारः पेहराः तव रात्रौ जीवनस्य अज्ञानेन सुप्ताः व्यतीताः सन्ति। भवतः चिन्तायां लज्जा नासीत् इव ।

ਤਮਚੁਰ ਸਬਦ ਸੁਨਤ ਹੀ ਉਘਾਰ ਆਂਖੈ ਬਿਨ ਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਪਾਛੈ ਪਛੁਤਾਇ ਹੈ ।੬੫੭।
तमचुर सबद सुनत ही उघार आंखै बिन प्रिय प्रेम रस पाछै पछुताइ है ।६५७।

हे जीव ! सावधानाः भवन्तु, मुर्गस्य काकेन नेत्राणि उद्घाटयन्तु, शरीरस्य आवश्यकतानां पालनं कृत्वा सावधानाः भवन्तु, भगवता प्रेमस्य अमृतस्य स्वादनं कुर्वन्तु। प्रिय भगवतः नामस्य नाम अमृतस्य आनन्दं विना अन्ततः पश्चात्तापः भवति स्म।