कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 14


ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਬਸਿ ਹੁਇ ਪਤੰਗ ਸੰਗਮ ਨ ਜਾਨੈ ਬਿਰਹ ਬਿਛੋਹ ਮੀਨ ਹੁਇ ਨ ਮਰਿ ਜਾਨੇ ਹੈ ।
प्रेम रस बसि हुइ पतंग संगम न जानै बिरह बिछोह मीन हुइ न मरि जाने है ।

प्रियप्रियेन सह एकतां प्राप्तुं अहं वञ्चककान्तः तस्य प्रेम्णा न सम्पन्नः मोटात् विरहेण कथं म्रियते इति न शिक्षितवान्, न च मत्स्यात् प्रियवियोगे कथं म्रियते इति शिक्षितवान् .

ਦਰਸ ਧਿਆਨ ਜੋਤਿ ਮੈ ਨ ਹੁਇ ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ ਚਰਨ ਬਿਮੁਖ ਹੋਇ ਪ੍ਰਾਨ ਠਹਰਾਨੇ ਹੈ ।
दरस धिआन जोति मै न हुइ जोती सरूप चरन बिमुख होइ प्रान ठहराने है ।

अत्र च अहं यः मम भगवते तस्य तेजः हृदये स्थापयित्वा तस्य विलयस्य किमपि प्रयासं न करोमि; तथापि एतेन सर्वेन विद्रोहेण अहं जीवामि।

ਮਿਲਿ ਬਿਛਰਤ ਗਤਿ ਪ੍ਰੇਮ ਨ ਬਿਰਹ ਜਾਨੀ ਮੀਨ ਅਉ ਪਤੰਗ ਮੋਹਿ ਦੇਖਤ ਲਜਾਨੇ ਹੈ ।
मिलि बिछरत गति प्रेम न बिरह जानी मीन अउ पतंग मोहि देखत लजाने है ।

पतङ्गज्वालायां मत्स्यजलयोः वा प्रेम्णः तीव्रता मृत्योः परिणामः च मया न अवगतः, अतः पतङ्गमत्स्यौ मम लज्जां अनुभवतः धोखाधड़ी प्रेम।

ਮਾਨਸ ਜਨਮ ਧ੍ਰਿਗੁ ਧੰਨਿ ਹੈ ਤ੍ਰਿਗਦ ਜੋਨਿ ਕਪਟ ਸਨੇਹ ਦੇਹ ਨਰਕ ਨ ਮਾਨੇ ਹੈ ।੧੪।
मानस जनम ध्रिगु धंनि है त्रिगद जोनि कपट सनेह देह नरक न माने है ।१४।

वञ्चनमित्रः सन् मम मानवजीवनं निन्दनीयं, यदा तु सरीसृपजातयः पतङ्गमत्स्यादिप्रियप्रेमस्य प्रशंसनीयाः सन्ति मम कपटप्रेमात् नरके स्थानं अपि न प्राप्स्यामि। (१४) ९.