यः सिक्खः स्वगुरुसेवायां तिष्ठति, यस्य मनः तस्य शिक्षासु निमग्नं भवति, यः भगवतः स्मरणस्य अभ्यासं करोति; तस्य बुद्धिः तीक्ष्णा उच्चैः च भवति। तत् गुरुज्ञानप्रकाशेन तस्य मनः आत्मानं च बोधयति।
स्मृतौ निवसन् गुरुवचनेन सर्वान् समानरूपेण पश्यन् व्यवहारं कृत्वा आत्मानं दिव्यं तेजः अनुभवति। दिव्यवचने मनःसङ्गेन निर्भय भगवतः नाम सिमरनस्य साधकः भवति।
अनेन संयोगेन गुरुचेतनः मुक्तिं याति परमं आध्यात्मिकं अवस्थां प्राप्नोति। ततः सः नित्यसुखशान्तिदशायां विश्रामं कृत्वा आनन्दितसमतावस्थायां जीवति।
तथा च दिव्यं वचनं स्वस्मृतौ आत्मसात्य गुरुचेतनः भगवतः प्रेम्णि जीवति। सः दिव्यं अमृतं सदा रमते। तस्य मनसि तदा विस्मयकारी भगवतः भक्तिः विकसिता भवति। (६२) ९.