कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 350


ਜੈਸੇ ਦੀਪ ਦਿਪਤ ਭਵਨ ਉਜੀਆਰੋ ਹੋਤ ਸਗਲ ਸਮਗ੍ਰੀ ਗ੍ਰਿਹਿ ਪ੍ਰਗਟ ਦਿਖਾਤ ਹੈ ।
जैसे दीप दिपत भवन उजीआरो होत सगल समग्री ग्रिहि प्रगट दिखात है ।

यथा गृहं दीपं प्रज्वलितं भवति तथा सर्वं स्पष्टतया दृश्यते;

ਓਤਿ ਪੋਤ ਜੋਤਿ ਹੋਤ ਕਾਰਜ ਬਾਛਤ ਸਿਧਿ ਆਨਦ ਬਿਨੋਦ ਸੁਖ ਸਹਜਿ ਬਿਹਾਤ ਹੈ ।
ओति पोत जोति होत कारज बाछत सिधि आनद बिनोद सुख सहजि बिहात है ।

परितः प्रकाशः प्रसारितः भवति चेत् सर्वाणि कार्याणि सहजतया सम्पादयितुं शक्यन्ते, शान्तिसुखेन च कालः गच्छति;

ਲਾਲਚ ਲੁਭਾਇ ਰਸੁ ਲੁਭਿਤ ਨਾਨਾ ਪਤੰਗ ਬੁਝਤ ਹੀ ਅੰਧਕਾਰ ਭਏ ਅਕੁਲਾਤ ਹੈ ।
लालच लुभाइ रसु लुभित नाना पतंग बुझत ही अंधकार भए अकुलात है ।

यथा बहवः पतङ्गाः दीपप्रकाशेन मोहिताः भवन्ति परन्तु प्रकाशस्य निष्क्रान्तत्वे अन्धकारस्य अवरोहणे च दुःखिताः भवन्ति;

ਤੈਸੇ ਬਿਦਿਮਾਨਿ ਜਾਨੀਐ ਨ ਮਹਿਮਾ ਮਹਾਂਤ ਅੰਤਿਰੀਛ ਭਏ ਪਾਛੈ ਲੋਗ ਪਛੁਤਾਤ ਹੈ ।੩੫੦।
तैसे बिदिमानि जानीऐ न महिमा महांत अंतिरीछ भए पाछै लोग पछुतात है ।३५०।

यथा जीवाः प्रज्वलितदीपस्य महत्त्वं न प्रशंसन्ति, किन्तु दीपस्य प्रज्वलनसमये तस्य लाभं न गृह्णन्ति इति पश्चात्तापं कुर्वन्ति, तथैव जनाः पश्चात्तापं कुर्वन्ति, सच्चिगुरुसन्निध्यस्य लाभं न गृहीतवन्तः इति दुःखं अनुभवन्ति