कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 86


ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਧਾਨ ਪਾਨ ਪੂਰਨ ਹੁਇ ਅਕਥ ਕਥਾ ਬਿਨੋਦ ਕਹਤ ਨ ਆਏ ਹੈ ।
प्रेम रस अंम्रित निधान पान पूरन हुइ अकथ कथा बिनोद कहत न आए है ।

गुरुसिखयोः संयोगः सुखसुखपूर्णः अस्ति। न वर्णयितुं शक्यते । गुरुधन्यस्य नामस्य श्रमसाध्यस्य अभ्यासेन प्रेमस्य अमृतस्य आस्वादनेन च सिक्खः सर्वथा तृप्तः भवति।

ਗਿਆਨ ਧਿਆਨ ਸਿਆਨ ਸਿਮਰਨ ਬਿਸਮਰਨ ਕੈ ਬਿਸਮ ਬਿਦੇਹ ਬਿਸਮਾਦ ਬਿਸਮਾਏ ਹੈ ।
गिआन धिआन सिआन सिमरन बिसमरन कै बिसम बिदेह बिसमाद बिसमाए है ।

ज्ञानप्रवृत्तिप्रज्ञादिसाधनानां लौकिकगर्वं विस्मृत्य सिमरनस्य प्रबलतया अभ्यासं कृत्वा सिक्खः स्वस्य अस्तित्वस्य जागरूकतां नष्टं करोति तथा च सः विस्मयकारी अवस्थायाः विस्मयकारीयां विलीयते।

ਆਦਿ ਪਰਮਾਦਿ ਅਰੁ ਅੰਤ ਕੈ ਅਨੰਤ ਭਏ ਥਾਹ ਕੈ ਅਥਾਹ ਨ ਅਪਾਰ ਪਾਰ ਪਾਏ ਹੈ ।
आदि परमादि अरु अंत कै अनंत भए थाह कै अथाह न अपार पार पाए है ।

उच्चदिव्यस्थितिं प्राप्य आदौ परं भगवता सह एकीकृत्य, युगान् अपि सिक्खः आदौ अन्त्यात् परं गच्छति। अग्राह्यः भवति, तेन सह एकत्वात् तस्य व्याप्तिः ज्ञातुं न शक्यते।

ਗੁਰ ਸਿਖ ਸੰਧਿ ਮਿਲੇ ਬੀਸ ਇਕੀਸ ਈਸ ਸੋਹੰ ਸੋਈ ਦੀਪਕ ਸੈ ਦੀਪਕ ਜਗਾਇ ਹੈ ।੮੬।
गुर सिख संधि मिले बीस इकीस ईस सोहं सोई दीपक सै दीपक जगाइ है ।८६।

गुरुसिखयोः एषः संयोगः अवश्यमेव सिक्खं स्वयं ईश्वरवत् करोति। एषः संयोगः तस्य नामनिवासं करोति। सः नित्यं उच्चारयति-त्वं! त्वं ! विधाता! विधाता! नामदीपं च बोधयति। (८६) ९.