गुरुसिखयोः संयोगः सुखसुखपूर्णः अस्ति। न वर्णयितुं शक्यते । गुरुधन्यस्य नामस्य श्रमसाध्यस्य अभ्यासेन प्रेमस्य अमृतस्य आस्वादनेन च सिक्खः सर्वथा तृप्तः भवति।
ज्ञानप्रवृत्तिप्रज्ञादिसाधनानां लौकिकगर्वं विस्मृत्य सिमरनस्य प्रबलतया अभ्यासं कृत्वा सिक्खः स्वस्य अस्तित्वस्य जागरूकतां नष्टं करोति तथा च सः विस्मयकारी अवस्थायाः विस्मयकारीयां विलीयते।
उच्चदिव्यस्थितिं प्राप्य आदौ परं भगवता सह एकीकृत्य, युगान् अपि सिक्खः आदौ अन्त्यात् परं गच्छति। अग्राह्यः भवति, तेन सह एकत्वात् तस्य व्याप्तिः ज्ञातुं न शक्यते।
गुरुसिखयोः एषः संयोगः अवश्यमेव सिक्खं स्वयं ईश्वरवत् करोति। एषः संयोगः तस्य नामनिवासं करोति। सः नित्यं उच्चारयति-त्वं! त्वं ! विधाता! विधाता! नामदीपं च बोधयति। (८६) ९.