गुरुशिक्षां मनसा, वचनेन, कर्मणा च अभ्यासं कृत्वा उपस्थितः भक्तः सिक्खः स्वस्य शरीरस्य प्रत्येकं अङ्गं सर्वदा आनन्दमयस्य सर्वव्यापी भगवतः स्मृतौ स्थापयति।
सः नामस्य प्रेम्णः अमृतं पिबन् समाधिस्थितौ तिष्ठति- सः इतः परं जीवनस्य अन्यं किमपि सुखं न रमते।
यत् अद्भुतं अमृतं तस्य तादृशं आकाशं समाधिस्थितिं जनयति तत् अवर्णनीयम् ।
नाम सिमरन् प्रति प्रेमस्य कान्तिः तस्मिन् एकं विचित्रं रूपं विद्यते यत् सर्वान् प्रेक्षकान् आश्चर्यचकितं करोति। (५२) ९.