कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 363


ਭਾਂਜਨ ਕੈ ਜੈਸੇ ਕੋਊ ਦੀਪਕੈ ਦੁਰਾਏ ਰਾਖੈ ਮੰਦਰ ਮੈ ਅਛਤ ਹੀ ਦੂਸਰੋ ਨ ਜਾਨਈ ।
भांजन कै जैसे कोऊ दीपकै दुराए राखै मंदर मै अछत ही दूसरो न जानई ।

यदि दीपः प्रज्वलितः परन्तु आच्छादने स्थापितः तर्हि तत्र तैलदीपः अस्ति चेदपि तस्मिन् कक्षे कोऽपि किमपि न द्रष्टुं शक्नोति ।

ਜਉ ਪੈ ਰਖਵਈਆ ਪੁਨਿ ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਗਾਸ ਕਰੈ ਹਰੈ ਤਮ ਤਿਮਰ ਉਦੋਤ ਜੋਤ ਠਾਨਈ ।
जउ पै रखवईआ पुनि प्रगट प्रगास करै हरै तम तिमर उदोत जोत ठानई ।

यः तु दीपं निगूढवान् सः तस्य आवरणं हृत्वा कक्षं प्रकाशयति, कक्षस्य अन्धकारः निष्कासितः भवति।

ਸਗਲ ਸਮਗ੍ਰੀ ਗ੍ਰਿਹਿ ਪੇਖਿਐ ਪ੍ਰਤਛਿ ਰੂਪ ਦੀਪਕ ਦਿਪਈਆ ਤਤਖਨ ਪਹਿਚਾਨਈ ।
सगल समग्री ग्रिहि पेखिऐ प्रतछि रूप दीपक दिपईआ ततखन पहिचानई ।

अथ सर्वं द्रष्टुं समर्थः दीपप्रज्वलितोऽपि ज्ञातुं शक्यते।

ਤੈਸੇ ਅਵਘਟ ਘਟ ਗੁਪਤ ਜੋਤੀ ਸਰੂਪ ਗੁਰ ਉਪਦੇਸ ਉਨਮਾਨੀ ਉਨਮਾਨਈ ।੩੬੩।
तैसे अवघट घट गुपत जोती सरूप गुर उपदेस उनमानी उनमानई ।३६३।

तथैव अस्य पवित्रस्य अमूल्यस्य च शरीरस्य दशमे द्वारे ईश्वरः गुप्तरूपेण निवसति। सच्चिगुरुणा आशीर्वादितेन मन्त्रेण नित्याभ्यासेन च तं साक्षात्करोति तत्र तस्य सान्निध्यं च अनुभवति। (३६३) ९.