कवित सवैय भाई गुरुदासः

पुटः - 590


ਜੈਸੇ ਦੀਪ ਦੀਪਤ ਪਤੰਗ ਲੋਟ ਪੋਤ ਹੋਤ ਕਬਹੂੰ ਕੈ ਜ੍ਵਾਰਾ ਮੈ ਪਰਤ ਜਰ ਜਾਇ ਹੈ ।
जैसे दीप दीपत पतंग लोट पोत होत कबहूं कै ज्वारा मै परत जर जाइ है ।

यथा पतङ्गः दीपज्वालायां मोहितः सन् परितः मण्डलं कृत्वा एकस्मिन् दिने ज्वालायां पतित्वा आत्मानं दहति।

ਜੈਸੇ ਖਗ ਦਿਨਪ੍ਰਤਿ ਚੋਗ ਚੁਗਿ ਆਵੈ ਉਡਿ ਕਾਹੂ ਦਿਨ ਫਾਸੀ ਫਾਸੈ ਬਹੁਰ੍ਯੋ ਨ ਆਇ ਹੈ ।
जैसे खग दिनप्रति चोग चुगि आवै उडि काहू दिन फासी फासै बहुर्यो न आइ है ।

यथा खगः सर्वं दिवसं धान्यं कृमिं च उद्धृत्य सूर्यास्तसमये स्वनीडं प्रति प्रत्यागच्छति, परन्तु कदाचित् पक्षिग्रहणस्य जाले गृहीतः सन् स्वनीडं न प्रत्यागच्छति ।

ਜੈਸੇ ਅਲ ਕਮਲ ਕਮਲ ਪ੍ਰਤਿ ਖੋਜੈ ਨਿਤ ਕਬਹੂੰ ਕਮਲ ਦਲ ਸੰਪਟ ਸਮਾਇ ਹੈ ।
जैसे अल कमल कमल प्रति खोजै नित कबहूं कमल दल संपट समाइ है ।

यथा कृष्णा भृङ्गः नानापद्मपुष्पेभ्यः अमृतं अन्वेष्य जिघ्रति च, परन्तु एकस्मिन् दिने तत् पेटीसदृशे पुष्पे गृह्यते ।

ਤੈਸੇ ਗੁਰਬਾਨੀ ਅਵਗਾਹਨ ਕਰਤ ਚਿਤ ਕਬਹੂੰ ਮਗਨ ਹ੍ਵੈ ਸਬਦ ਉਰਝਾਇ ਹੈ ।੫੯੦।
तैसे गुरबानी अवगाहन करत चित कबहूं मगन ह्वै सबद उरझाइ है ।५९०।

तथा च साधकः गुरबाणीयां नित्यं डुबकी मारति, परन्तु कदाचित् सः गुरबानीयां एतावत् लीनः भवति यत् सः गुरुवचनेषु लीनः भवति। (५९०) ९.