गुरु आणि शीख यांच्यातील मिलन आनंद आणि आनंदाने भरलेले आहे. त्याचे वर्णन करता येत नाही. गुरूंच्या आशीर्वादित नामाच्या ध्यानाच्या कठोर सरावाने आणि प्रेमाच्या अमृताचा आस्वाद घेतल्याने शीख पूर्णपणे तृप्त होतो.
ज्ञान, सहभाग, शहाणपण आणि इतर कर्तृत्वाच्या सांसारिक बढाया विसरून, सिमरनचा कठोरपणे सराव करताना, एक शीख त्याच्या अस्तित्वाची जाणीव गमावून बसतो आणि तो विस्मयकारक अवस्थेत विलीन होतो.
उच्च दैवी अवस्थेपर्यंत पोहोचून आणि सुरुवातीच्या पलीकडे असलेल्या परमेश्वराशी एकरूप होऊन, आणि अगदी युगांच्याही पलीकडे एक शीख आरंभ आणि शेवटच्या पलीकडे जातो. तो अथांग बनतो आणि त्याच्याशी एकरूपतेमुळे त्याची व्याप्ती समजू शकत नाही.
गुरू आणि शीख यांचे हे मिलन निश्चितच एक शीख स्वतः देवासारखे बनवते. हे मिलन त्याला त्याच्या नावात वास करते. तो सतत उच्चारतो- तू! तू! प्रभु! प्रभु! आणि तो नामाच्या दिव्याला प्रकाश देतो. (८६)