तिच्या प्रिय खऱ्या गुरूपासून विभक्त झालेली एक संवेदनाशील स्त्री (भक्त शीख) तिच्या प्रियकराला पत्र लिहिते की तिच्या विभक्ततेमुळे आणि दीर्घ वियोगामुळे तिचा रंग पांढरा झाला आहे आणि तिचे हातपाय तुटण्याच्या प्रमाणात शक्ती गमावत आहेत.
विभक्त झालेली स्त्री तिची अवस्था आणि तिला सहन करत असलेल्या वेदना लिहितात. तिच्या वियोगाने तिच्या त्वचेचा रंग अक्षरशः काळा झाला आहे असे ती रडते.
मनाच्या गाभाऱ्यातून रडत विभक्त झालेली ती स्त्री लिहिते की, वियोग सहन करण्याच्या त्रासामुळे ती ज्या लेखणीने लिहित आहे त्याचा स्तनही चुरा झाला आहे.
थंड उसासे टाकत आणि विलाप करत ती तिची व्यथित अवस्था व्यक्त करते आणि विचारते की वियोगाचे हत्यार तिच्या हृदयात खोलवर घुसले असताना कोणी कसे जगू शकेल? (२१०)