अनेक स्त्रिया असलेल्या सद्गुरूंची आवडती आणि प्रिय म्हणून ओळखली जाणारी, जेव्हा तिच्या स्वामींचे आशीर्वाद घेण्याची तिची पाळी आली तेव्हा ती अज्ञानाच्या झोपेने ग्रासली होती. झोपेने भरलेल्या डोळ्यांनी मला सर्व काही कळले नाही.
परंतु ज्या शीख भावनांनी आपले गुरु येत आहेत हे ऐकून त्यांच्या अंतःकरणात प्रेमाने भरून गेले, त्यांनी झोप सोडली आणि भेटीसाठी त्यांच्या श्रद्धा आणि प्रेमाने सावध राहिले.
माझ्या गुरुचा प्रिय असूनही मी अज्ञानात झोपलो होतो. माझ्या सांत्वन देणाऱ्या प्रियकराला भेटण्यापासून मी वंचित राहिलो. मी जिथे होतो तिथेच राहिलो, त्याच्या प्रेमाने आणि आशीर्वादांपासून वेगळे आणि वंचित राहिलो. अज्ञानाच्या झोपेने मला हेच केले.
घडल्यासारखं हे स्वप्न मला माझ्या प्रियकराला भेटू दिलं नाही. आता वियोगाची मृत्यूसारखी रात्र संपत नाही आणि संपत नाही. (२१९)