कबित सवैये भाई गुरदास जी

प्रिथम ही तिल बोए धूरि मिलि बूटु बाधै एक सै अनेक होत प्रगट संसार मै ।

तीळ पेरले जाते जे जमिनीत मिसळून वनस्पती बनते. एक बीज अनेक बिया देते आणि अनेक रूपात जगात पसरते.

कोऊ लै चबाइ कोऊ खाल काढै रेवरी कै कोऊ करै तिलवा मिलाइ गुर बार मै ।

काहीजण त्यांना (तीळ) चिंबवतात, काही साखरेचे गोळे त्यांच्यासोबत (रेवारी) घालतात तर काहीजण गुळाच्या पाकात मिसळून केक/बिस्किट खाण्यासारख्या बनवतात.

कोऊ उखली डारि कूटि तिलकुट करै कोऊ कोलू पीरि दीप दिपत अंधिआर मै ।

काहीजण त्यांना बारीक करून दुधाच्या पेस्टमध्ये मिसळून गोड-मांस बनवतात, काहीजण ते पिळून तेल काढतात आणि दिवा पेटवण्यासाठी आणि घरे उजळण्यासाठी वापरतात.

जा के एक तिल को बीचारु न कहत आवै अबिगति गति कत आवत बीचार मै ।२७३।

जेव्हा निर्मात्याच्या एका तिळाच्या बहुगुणाचे वर्णन करता येत नाही, तेव्हा अज्ञान, निराकार परमेश्वर कसा जाणता येईल? (२७३)