जेथे योगसाधकांना सांसारिक आनंदाची जन्मजात इच्छा असते आणि सांसारिक लोकांना योगी बनण्याची इच्छा असते, परंतु गुरूच्या मार्गावर चालणारे त्यांच्या अंतःकरणात योगींपेक्षा खूप वेगळी आणि अद्वितीय इच्छा ठेवतात.
ज्ञानाच्या मार्गावर चालणारे त्यांचे मन चिंतनावर केंद्रित ठेवतात तर चिंतनात असणारे ज्ञानासाठी भटकत असतात. परंतु आपल्या गुरूच्या मार्गावर चालणाऱ्या व्यक्तीची अवस्था ज्ञान किंवा ध्यानाच्या मागे लागणाऱ्या व्यक्तींपेक्षा वरचढ असते.
प्रेममार्गाचे अनुयायी भक्तीची तळमळ करतात आणि भक्तीमार्गावर जाणाऱ्यांना प्रेमाची इच्छा असते, परंतु गुरुभावनेच्या माणसाची जन्मजात इच्छा ईश्वराच्या प्रेमळ उपासनेत तल्लीन राहण्याची असते.
अनेक साधक दिव्य परमेश्वराच्या उपासनेवर विश्वास ठेवतात तर काहींचा देवाच्या उपासनेचा विचित्र दृष्टिकोन असतो. कदाचित त्यांचा विश्वास आणि समज अर्धवट आहे. परंतु गुरूंच्या शिष्यांचा या विचित्र भक्तांपेक्षा परमेश्वरावरचा विश्वास जास्त आहे