ज्याप्रमाणे आपल्या मुलाच्या हातात साप पाहून आई ओरडत नाही तर अगदी शांतपणे त्याला स्वतःशीच प्रेम करते.
ज्याप्रमाणे एखादा वैद्य रुग्णाला आजाराचे तपशील सांगत नाही तर त्याला कडक प्रतिबंधात औषध देतो आणि त्याला बरे करतो.
ज्याप्रमाणे शिक्षक आपल्या विद्यार्थ्याची चूक मनावर घेत नाही आणि त्याऐवजी त्याला आवश्यक ते धडे देऊन त्याचे अज्ञान दूर करतो.
त्याचप्रमाणे, खरे गुरु दुर्गुणग्रस्त शिष्याला काहीही बोलत नाहीत. त्याऐवजी, त्याला संपूर्ण ज्ञानाचा आशीर्वाद मिळतो. तो त्याला समजून घेतो आणि एक तीक्ष्ण मनाच्या शहाण्या व्यक्तीमध्ये बदलतो. (३५६)