با مراقبه دائمی در مورد نام خداوند، یک فرد گوروآگاه خود را از دوگانگی و تبعیض طبقاتی دور می کند. او خود را از چنگال پنج رذیله (شهوات، خشم، حرص، منیت و دلبستگی) رها میکند و خود را درگیر عقلانیت نمیکند.
همانطور که یک قطعه آهن با لمس یک سنگ فلسفی تبدیل به طلا می شود، به همین ترتیب یک عابد که با گورو ملاقات می کند، تبدیل به مردی پارسا و پاک می شود.
او با غلبه بر لذت های نه دری بدن، قوای خود را در دهمین در آرام می گیرد، جایی که اکسیر الهی دائماً در جریان است و او را از همه لذت ها دور می کند.
مطمئن باشید که ملاقات گورو و مرید، شاگرد را متوجه پروردگار می کند و عملاً شبیه او می شود. سپس قلب او در موسیقی آسمانی غوطه ور می ماند. (32)