بدون چشیدن طعم اکسیر نعم، زبان بیحسی حرفهای آشغالی میزند. در مقابل، عابد با ذکر مکرر نام او شیرین زبان و خوش خلق می شود.
با نوشیدن اکسیر مانند نعم، یک جانباز در حالت نشاط باقی می ماند. او شروع به دیدن درون می کند و به هیچ کس دیگری وابسته نیست.
مسافر فداکار در مسیر نعم در حالت اعتدال می ماند و غرق در آهنگ آسمانی موسیقی کلام الهی می ماند. صدای دیگری در گوشش نمی شنود.
و در این حالت سعادتمندانه از بدن آزاد است و هنوز زنده است. او از همه چیزهای دنیوی آزاد است و در حالی که هنوز زنده است رهایی یافته است. او قادر به دانستن وقایع سه جهان و سه دوره می شود. (65)