رضایتی که یک سیک عابد از تعمق در نام او به دست می آورد، آنقدر عرفانی است که او (گورسیخ) دیگر لذت های دنیوی را فراموش می کند.
با عطر آرامش روحی، شخص گورو آگاه در حالت سعادت زندگی می کند و تمام لذت های دنیوی دیگر را فراموش می کند.
کسانی که در حضور آگاهانه گورو واقعی زندگی می کنند، حالتی از سعادت همیشگی دارند. لذتهای فناپذیر دنیای ویرانپذیر آنها را مجذوب میکند و دیگر جذب نمیکند
آنان در جمع ارواح والاى معنوى و با ديدن حالت وجدشان از اتحاد با پروردگار، همه حكمت ها و جاذبه هاى دنيا را بى ارزش مى شمارند. (19)