با تمرين نعم سيمران در جماعت مقدس و وارونه كردن نفس ها، ذهن شادمانه باد مانند كه مانند ماهي بسيار تند است به دهمين در عرفاني مي رسد كه در آنجا خود را در اتحاد هميشگي كلمات و شعور غرق مي كند. او ندارد
و همینطور به دلیل مدیتیشن همیشگی سنگ فلسفی که بدون هیچ تلاشی آگاهانه در آن غرق می شود، از خود آگاه می شود. در حالتی که ذهن خدا محور است، درخشش درخشان نام خداوند ظاهر می شود.
او با این حالت پرشور قوی خدامحور، آهنگ های خوش آهنگ موسیقی بی صدا را می شنود و در حالت خلسه باقی می ماند.
این تجربه که در دهمین دهانه بدن احساس می شود، درخشندگی آن شگفت انگیز و سرشار از وجد است. ماندن ذهن در دهمین باب عرفانی ایمان عجیبی است. (251)