Sa pamamagitan ng pagkalubog ng kanyang isip sa pangitain ng Tunay na Guru, ang isang tunay na alagad na alagad ng Guru ay nakakamit ng katatagan ng pag-iisip. Sa pamamagitan ng tunog ng paglalahad ng mga salita ni Guru at ni Naam Simran, ang kanyang kapangyarihan sa pagmuni-muni at pag-alala ay nagpapatatag din.
Sa pamamagitan ng pagnanasa sa mala-elixir na si Naam sa pamamagitan ng dila, ang kanyang dila ay walang ibang hinahangad. Dahil sa kanyang pagsisimula at sa karunungan ni Guru, nananatili siyang nakadikit sa kanyang espirituwal na bahagi ng buhay.
Tinatamasa ng mga butas ng ilong ang halimuyak ng alikabok ng mga banal na paa ng Tunay na Guru. Hinahawakan at nadarama ang lambot at lamig ng Kanyang mga banal na paa at ang ulo na dumampi sa mga banal na paa, siya ay naging matatag at tahimik.
Ang mga paa ay patuloy na sumusunod sa landas ng Tunay na Guru. Ang bawat paa ay nagiging banal at tulad ng isang patak ng tubig na humahalo sa tubig ng karagatan, siya ay hinihigop sa paglilingkod sa Tunay na Guru. (278)