مان جذباتي طلبگار آهيان، جنهن ۾ ڪشش کان سواءِ آهيان، ڪنهن اعليٰ ذات سان واسطو نه رکان، جيئن گروءَ جي سکن جو تصور ڪيو وڃي، نام جي صفتن کان سواءِ، گروءَ جي علم کان خالي، ڪنهن به تعريف لائق صفت کان سواءِ، بڇڙاين جي ڪري بدقسمت، گروءَ جي خدمت کان بيزار آهيان.
مان گروءَ جي خدمت نه ڪرڻ جي ڪري، سچي گروءَ جي نگاه کان سواءِ، غور ڪرڻ کان سواءِ، طاقت ۽ ڏاهپ جي ڪمزوريءَ، هٿن ۽ پيرن جي ويرانيءَ کان محروم آهيان.
مان پنهنجي محبوب جي محبت کان خالي آهيان، گرو جي تعليمات کان بي خبر آهيان، عقيدت جو خاتمو، ذهن جي بي ثباتي، مراقبي جي دولت کان محروم ۽ فطرت جي سڪون کان به محروم آهيان.
مان زندگيءَ جي هر پهلوءَ کان بيزار آهيان. مان پنهنجي محبوب کي خوش ڪرڻ لاءِ عاجز نه ٿيان. انهن سڀني نقصن سان، اي منهنجا سچا گرو! تنهنجي پاڪ پيرن جي پناهه ڪيئن حاصل ڪريان. (220)