پرڀو، مطلق، سچو رب، جنهن کي سيٺ، يوگي ۽ ناٿ پنهنجي ادراڪ ۾ آڻي نه سگهيا، جنهن کي برهما ۽ ٻيا ديوتائون ويدائن تي غور ڪرڻ جي باوجود سڃاڻي نه سگهيا.
اهو رب جنهن کي نه شيو ۽ برهما جي چئن پٽن، ۽ نه ئي اندرا ۽ ٻين اهڙن ديوتا، جن بيشمار يگ ۽ تپسيا جو سهارو ورتو؛
جنھن کي شيش ناگ پنھنجي ھزارين زبانن سان سمجھي نه سگھيو ۽ رب جي سڀني نالن کي ڳالھايو. هن جي عظمت کان حيران ٿي، برهمچاري نرد به مايوسيءَ ۾ ڳولا ڇڏي ڏني.
جنهن جي لامحدوديت بابت رب، وشنو ڪيترن ئي اوتارن ۾ ظاهر ٿيڻ جي باوجود، ڪجهه به نه ڄاڻي سگهيو. ستگرو هن کي پنهنجي فرمانبردار عقيدتمند جي دل ۾ ظاهر ڪري ٿو. (21)