جيئن هڪ ماءُ کي ڪيترائي پٽ هوندا آهن پر هن جي گود ۾ هڪ ئي کيس سڀ کان پيارو هوندو آهي.
وڏا پٽ پنهنجي تجارتي ڪمن ۾ مشغول رهن ٿا، پر هڪ گود ۾ آهي ته دولت، سامان ۽ ڀائرن ۽ ڀينرن جي محبت جي سڀني لالچ کان بي خبر آهي.
معصوم ٻار کي پينگهي ۾ ڇڏي ماءُ گهر جي ٻين ڪمن ۾ مشغول رهي ٿي پر ٻار جي روئڻ جو آواز ٻڌي هوءَ ڊوڙندي اچي ٻار کي ماني کارائي.
ان معصوم ٻار وانگر، جيڪو پنهنجو پاڻ کي وڃائي ٿو ۽ سچي گرو جي پاڪ پيرن جي پناهه وٺي ٿو، ان کي نام-سمرن-منتر جي توفيق سان نوازيو ويو آهي، جيڪو هن کي دنيا جي خرابين کان بچائيندو آهي. ۽ نام سمرن جي خوشين مان لطف اندوز ٿيڻ سان هو نجات حاصل ڪري ٿو