پنهنجي جوانيءَ، دولت ۽ جاهليءَ جي غرور جي ڪري، مون پنهنجي محبوب رب کي ساڻس ملڻ وقت راضي نه ڪيو. نتيجي ۾ هو مون سان ٽڪرائجي ويو ۽ مون کي ڪنهن ٻئي هنڌ ڇڏي ويو. (مان پنهنجي انساني زندگيءَ مان لطف اندوز ٿيڻ ۾ ڏاڍو مشغول هوس ۽ ڌيان نه ڏنو
مان پنهنجي رب جي جدائي کي محسوس ڪرڻ کان پوءِ هاڻي توبهه ڪري رهيو آهيان ۽ غمگين ٿي پنهنجو مٿو پٽي رهيو آهيان، پنهنجي لکين جنمن کي ان کان جدا ٿيڻ تي لعنتون ڏيندو آهيان.
مون کي پنهنجي رب سان ملڻ جو اهو موقعو هاڻي ڪڏهن به نه ٿو ملي. ان ڪري مان روئي رهيو آهيان، پريشاني ۽ پريشاني کي محسوس ڪري رهيو آهيان. جدائي، ان جي تڪليف ۽ ان جي پريشاني مون کي اذيت ڏئي رهي آهي.
اي منهنجا رب جا دوست! مون تي هڪ احسان ڪريو ۽ منهنجي جدا ٿيل رب جي مڙس جي ڀرسان آڻيو. ۽ اهڙي احسان لاءِ، مان جيڪي به توتي ڪيترائي ڀيرا قربان ڪندس. (663)