هڪ وقف سک جو ذهن هميشه رب جي پيرن جي خوشبودار مٽيءَ ۾ ٻرندڙ ماکيءَ وانگر جڪڙيل رهندو آهي. (هو هميشه رب جي نالي جي مراقبي ۾ مشغول آهي).
هو ڏينهن رات اسم گرامي جو مزو ماڻيندو رهيو آهي. ان جي خوشي ۽ خوشي ۾، هو ٻين سڀني دنياوي شعور، رغبت ۽ علم کي نظرانداز ڪري ٿو.
اهڙو سرشار سک جو ذهن وري پيار سان رب جي پاڪ پيرن ۾ رهجي وڃي ٿو. هو جسم جي سڀني خواهشن کان آزاد آهي. مينهن جو سواتي قطرو جيئن اوستر تي پوي ٿو، تيئن هو به رب جي پاڪ پيرن جي صندوق ۾ سمايل آهي.
امن جي سمنڊ جي پناهه ۾ مشغول ٿي - سچو گرو، ۽ هن جي فضل سان، هو پڻ سيپ جي موتي وانگر هڪ انمول ۽ هڪ منفرد موتي بڻجي ٿو. (429)