جيئن هڪ ماءُ پنهنجي پٽ جي ڪيترن ئي شوقين ڪمن کي نظرانداز ڪري کيس پيار ۽ سنڀال سان پالي ٿي.
جهڙيءَ طرح هڪ ويڙهاڪ پنهنجي پناهه ۾ اچڻ واري جي عزت ۾ پنهنجي بي عزتي/ عهد جي پاسداري ڪندو آهي ۽ ان جي بي عزتي ڪرڻ جي باوجود هن کي ماريندو آهي.
جھڙيءَ طرح ڪاٺ جو ٻج درياءَ ۾ نه ٿو ٻُڏي، تيئن اُن ۾ اُن (درياءَ) جي پوشيده عزت آھي ته ھن (درياءَ) وڻ کي زندگيءَ جو پاڻي ڏئي اُن جي وڌڻ ۾ مدد ڪئي آھي.
ائين ئي وڏو احسان ڪندڙ سچو گرو آهي جيڪو فلسفي جي پٿر وانگر سکن کي سون جي ڌاتو ۾ تبديل ڪرڻ جي قابل آهي. هو انهن جي اڳين ڪمن تي نه ٿو رهي ۽ انهن کي نام سمرن سان نوازي، انهن کي پاڻ جهڙو نيڪ بڻائي ٿو. (379)