هڪ سک جي وار جو شان، جيڪو سچي گرو سان هڪ ٿي ويو آهي، بيان نٿو ڪري سگهجي. پوءِ اهڙي عظيم سکن جي جماعت جي عظمت کي ڪير سمجهي سگهي ٿو؟
اڪيلي خدا جنهن جي وسعت لامحدود آهي، هميشه پنهنجي نالي ۾ جذب ٿيل عقيدتمندن جي جماعت ۾ موجود آهي.
سچو گرو جيڪو رب جو ظاهر آهي، مقدس انسانن جي جماعت ۾ رهي ٿو. پر اهڙا سک جيڪي سچي گروءَ سان گڏ هوندا آهن، ڏاڍا عاجز هوندا آهن ۽ رب جي ٻانهن جا غلام رهندا آهن. هنن پنهنجو سمورو انا مٽائي ڇڏيو.
سچو گرو عظيم آهي ۽ ائين ئي سندس شاگرد آهن جيڪي هن جي مقدس جماعت کي قائم ڪن ٿا. اهڙي سچي گروءَ جو نور. مقدس گڏجاڻيءَ ۾ اهڙيءَ طرح جڪڙيل آهي، جيئن تاڙي ۽ ’ڪپڙيءَ جي ٽوپي. اهڙي سچي گروءَ جي عظمت فقط هن کي ئي ملي ٿي ۽ هن تائين ڪو به نه ٿو پهچي سگهي. (1