Yn union fel mae rhyfelwr dewr yn mynd i faes y gad yn gwisgo ei arfwisg a'i arfau, gan ymwrthod â'i holl gariad a'i ymlyniadau.
Wrth wrando ar gerddoriaeth ysbrydoledig caneuon brwydr mae’n blodeuo fel blodyn ac yn teimlo’n hapus ac yn falch o weld y fyddin yn lledu fel cymylau tywyll yn yr awyr.
Gan wasanaethu ei feistr y brenin, mae'n cyflawni ei ddyletswyddau ac yn cael ei ladd neu fel arall, os yw'n fyw, yn dychwelyd i adrodd holl ddigwyddiadau maes y gad.
Yn yr un modd, mae teithiwr llwybr defosiwn ac addoliad yn dod yn un ymwybodol â meistr y byd. Mae naill ai'n dod yn hollol ddistaw neu'n canu Ei fawl a'i berfeddion, yn aros mewn cyflwr o ecstasi. (617)