Pan fyddai’r forwyn yn dod â neges fy annwyl ŵr yn arfer syrthio ar fy nhraed a gweddïo, ni fyddwn yn fy haerllugrwydd yn edrych arni nac yn siarad â hi hyd yn oed.
Byddai fy ffrindiau byth yn fy nghynghori â geiriau melys ond , roeddwn i'n arfer eu hateb yn swynol a'u hanfon i ffwrdd.
Yna, pan oedd yr annwyl Arglwydd ei hun yn arfer dod i'm galw i - O darling! 0 anwyl un ! Roeddwn i'n arfer cadw'n dawel dim ond i deimlo'n bwysig.
Ac yn awr pan fyddaf yn dioddef y pangs o wahanu fy ngŵr, nid oes neb hyd yn oed yn dod i ofyn i mi ym mha gyflwr yr wyf yn byw. Wrth sefyll ar ddrws fy anwylyd yr wyf yn crio ac yn wylofain. (575)