Aghaidh an fhéachann tú chomh lag sin?(30)
'Inis dúinn faoi do chuid anacair ionas gur féidir linn leigheasanna a mholadh duit.
‘B’fhéidir go mbeimid in ann cógas éigin a ordú.’(31)
D’éist an bheirt ach ní dhearna siad iarracht freagra a thabhairt,
Agus chroch siad a gceann faoi strus an ghrá.(32)
Nuair a bhí dhá, trí nó ceithre lá caite,
Tháinig an dá chorp go feiceálach i ngrá.(33)
Meath na mothúcháin neamhchiontach óige,
Agus tháinig an ghrian nua amach le tús úr.(34)
Ba iníon an-ghin í (an cailín),
Agus bhí sí thar a bheith deas agus cliste.(35)
D'aithin sé (an buachaill) í óna riocht dealraitheach,
Thóg sé faoi cheilt í agus dúirt go croíúil,(36)
‘Ó thusa, an té chomh hard le crann cufróg, aghaidh gealaí is corp airgeadach,
'Tusa solas na spéartha agus ghrian Yaman,(37)
'Ní féidir liom maireachtáil gan tú, fiú ar feadh nóiméad.
'B'fhéidir gur dhá chorp sinn ach is aon duine sinn.(38)
'Insíonn tú dom, conas atá tú ag blaiseadh?
'Bíonn mo intinn agus mo chorp i gcónaí ag iarraidh ort.(39)
'Tá sé mícheart an rud a cheilt ó chairde.
'Beidh sé taitneamhach duit féin agus domsa an fhírinne a nochtadh.(40)
'Má nochtann tú an fhírinne dom, ní dhéanfaidh mé feall go deo,
'Agus mionnaigh mé seo ar mo shaol.(41)
'Is peaca an scéal a cheilt ó chairde,
'Ar nós an ministir ag coimeád rún ón rí.(42)
‘Tá sé tairbheach i gcónaí an scéal a nochtadh agus a insint.
‘Is gnáthach d’intinn fhírinneach labhairt na fírinne.’(43)
D'iarr sé arís agus arís eile ach ní raibh aon fhreagra,
Cé go raibh sé ráite aici an fhírinne a lorg.(44)
Ansin shocraigh sé teacht le chéile sóisialta leis an oiread sin ceoil, agus spree óil,
Ar ól gach éinne a bhí i láthair sa tionól.(45)
Bhí siad go léir ag fáil an oiread sin ar meisce,
Go raibh pé rud a bhí ina gcroí, go raibh siad ag spochadh as.(46)
Bhí a dteanga de shíor ag athrá,
Agus seachas ainmneacha a leannáin, ní raibh aon rud á rá acu.(47)
Ansin shocraigh iníon Maulana sóisialta eile,
Ní raibh ann ach do dhaoine óga dathúla.(48)
D'éirigh siad go léir le fios agus le míthuiscint,
Agus a rith thar na teorainneacha má intleachteach.(49)
Aon duine a bhí ag iarraidh labhairt leo faoin oideachas,
Agus iad ar meisce, lean siad ar athrá ainmneacha a leannáin.(50)
Mar a d'eitil an intleacht agus láithreacht aigne ar shiúl,
Choinnigh siad orthu ag aithris ainmneacha a chéile amháin.(51)
Gach éinne go raibh sean-chara aige,
Leanfadh sé ar aghaidh ag athrá ainm cairde arís agus arís eile.(52)
Mar le gníomh dá leithéid aithníodh duine mar an leannán,
Cé a d'fhéadfadh labhairt go croíúil agus a d'fhéach sé dathúil sona.(53)
Iad siúd a bhí imbued i ngrá agus boladh deoch,