Sri Dasam Granth

Seite - 888


ਏਕ ਦਿਵਸ ਨ੍ਰਿਪ ਸਭਾ ਬਨਾਈ ॥
ek divas nrip sabhaa banaaee |

Eines Tages hielt Raja eine Versammlung ab und rief alle seine Frauen zusammen.

ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀ ਗ੍ਰਿਹ ਬੋਲਿ ਪਠਾਈ ॥
sabh isatree grih bol patthaaee |

Er erzählte, dass er zuletzt einen Ring hatte.

ਨ੍ਰਿਪਤਿ ਕਹੀ ਮੁੰਦ੍ਰੀ ਮਮ ਗਈ ॥
nripat kahee mundree mam gee |

Der König sagte, mein Ring sei (verloren).

ਵਹੁ ਕਹਿ ਉਠੀ ਚੀਨਿ ਮੈ ਲਈ ॥੬॥
vahu keh utthee cheen mai lee |6|

Das Zimmermädchen stand auf und sagte, dass sie es bei sich hätte.(6)

ਯਹ ਮੁੰਦ੍ਰਿਕਾ ਕਹਾ ਤੇ ਪਾਈ ॥
yah mundrikaa kahaa te paaee |

(Der König fragte:) Wo hast du diesen Ring her?

ਡਾਰੀ ਹੁਤੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਮਮ ਆਈ ॥
ddaaree hutee drisatt mam aaee |

„Wo hast du diesen Ring gefunden?“ „Er lag auf dem Weg,

ਸੋ ਮੈ ਕਰਿ ਉਠਾਇ ਕਰ ਲਈ ॥
so mai kar utthaae kar lee |

Ich hob es mit meiner Hand auf.

ਲੈ ਰਾਜਾ ਜੀ ਤੁਮ ਕੌ ਦਈ ॥੭॥
lai raajaa jee tum kau dee |7|

„Und ich hob es auf. Nun, Raja, nimm es bitte.“ (7)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

Dohira

ਜਾ ਕੋ ਪਰਮੇਸੁਰ ਦਈ ਮੈ ਤਾਹੂ ਕੋ ਦੀਨ ॥
jaa ko paramesur dee mai taahoo ko deen |

„Wem Gott etwas gegeben hat, dem lasse ich es auch.“

ਭੇਦ ਨ ਕਾਹੂ ਤ੍ਰਿਯ ਲਹਿਯੋ ਨ੍ਰਿਪ ਛਲ ਗਯੋ ਪ੍ਰਬੀਨ ॥੮॥
bhed na kaahoo triy lahiyo nrip chhal gayo prabeen |8|

Die Frau konnte nicht erkennen, welche Betrügerei Raja betrieben hatte.(8)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਪੁਰਖ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਚੌਸਠਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੬੪॥੧੧੩੭॥ਅਫਜੂੰ॥
eit sree charitr pakhayaane purakh charitre mantree bhoop sanbaade chauasatthavo charitr samaapatam sat subham sat |64|1137|afajoon|

Vierundsechzigste Parabel von glückverheißenden Chritars. Gespräch zwischen Raja und Minister, abgeschlossen mit Segen. (64)(1135)

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

Chaupaee

ਰਾਇਕ ਰਾਠ ਮਹੋਬੇ ਰਹੈ ॥
raaeik raatth mahobe rahai |

Früher lebte ein Rajput in der Stadt Mahobe.

ਮਿਤ੍ਰ ਸਿੰਘ ਜਾ ਕੋ ਜਗ ਕਹੈ ॥
mitr singh jaa ko jag kahai |

In der Welt war er als Mittar Singh bekannt.

ਦਛਿਨ ਪੈਂਡ ਚਲਨ ਨਹਿ ਦੇਈ ॥
dachhin paindd chalan neh deee |

Er erlaubte den Menschen nicht, auf der Südstraße zu gehen

ਕੂਟਿ ਲੂਟਿ ਲੋਗਨ ਕਹ ਲੇਈ ॥੧॥
koott loott logan kah leee |1|

Er ließ die Leute nicht vorbeigehen und pflegte sie nach Schlägen auszurauben. (l)

ਜੋ ਲਿੰਡਿਯਾਇ ਤਿਹ ਕੌ ਧਨ ਲ੍ਯਾਵੈ ॥
jo linddiyaae tih kau dhan layaavai |

Wer ein Feigling war, würde ihm Geld stehlen

ਜੋ ਐਠੈ ਤਿਹ ਮਾਰਿ ਗਿਰਾਵੈ ॥
jo aaitthai tih maar giraavai |

Er plünderte die Feiglinge und diejenigen, die standhaft blieben, tötete er.

ਲੂਟਿ ਕੂਟਿ ਸਭ ਹੀ ਕੌ ਲੇਈ ॥
loott koott sabh hee kau leee |

(So) würde er alle berauben

ਅਧਿਕ ਦਰਬੁ ਇਸਤ੍ਰੀ ਕੌ ਦੇਈ ॥੨॥
adhik darab isatree kau deee |2|

Nachdem er alles geplündert hatte, kam er und gab der Frau die Reichtümer. (2)

ਏਕ ਦਿਵਸ ਧਾਰਾ ਕੋ ਗਯੋ ॥
ek divas dhaaraa ko gayo |

Eines Tages ging er los, um einen Räuber zu töten.

ਸੂਰਮਾਨ ਸੰਗ ਭੇਟਾ ਭਯੋ ॥
sooramaan sang bhettaa bhayo |

Als er einmal auf Raubzug ging, begegnete er einem Krieger.

ਹੈ ਦੌਰਾਇ ਚਲਤ ਗਿਰ ਪਰਿਯੋ ॥
hai dauaraae chalat gir pariyo |

Das Pferd stürzte beim Laufen.

ਤਬ ਤਿਨ ਆਨ ਸੂਰਮਨ ਧਰਿਯੋ ॥੩॥
tab tin aan sooraman dhariyo |3|

Als er versuchte, sein Pferd zu beschleunigen, stürzte er und wurde von den Kriegern aufgefangen. (3)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

Dohira

ਬਾਧਿ ਕਾਲਪੀ ਲੈ ਗਏ ਤਾਹਿ ਹਨਨ ਕੇ ਭਾਇ ॥
baadh kaalapee lai ge taeh hanan ke bhaae |

Er fesselte ihn und brachte ihn nach Kaalpi Nagar, um ihn zu töten.

ਤਨਕ ਭਨਕ ਸੁਨਿ ਤਿਹ ਤ੍ਰਿਯਾ ਤਹਾ ਪਹੂੰਚੀ ਆਇ ॥੪॥
tanak bhanak sun tih triyaa tahaa pahoonchee aae |4|

Als seine Frau die Nachricht erhielt, traf sie ebenfalls dort ein.(4)

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

Chaupaee

ਚੁਨਿ ਚੁਨਿ ਗੋਬਰ ਹੈ ਪਰ ਧਰੈ ॥
chun chun gobar hai par dharai |

Er sammelte den Mist auf und legte ihn auf das Pferd

ਕਾਹੂ ਕੀ ਸੰਕਾ ਨਹਿ ਕਰੈ ॥
kaahoo kee sankaa neh karai |

Damit niemand Verdacht schöpfen konnte, hatte sie die Pferdemistkuchen eingesammelt.

ਪਤਿ ਕੌ ਬਧ ਨ ਹੋਇ ਯੌ ਧਾਈ ॥
pat kau badh na hoe yau dhaaee |

Sie eilte davon, damit ihr Mann nicht getötet würde.

ਇਹ ਮਿਸਿ ਨਿਕਟਿ ਪਹੂਚੀ ਆਈ ॥੫॥
eih mis nikatt pahoochee aaee |5|

Sie rannte schnell dorthin, um ihren Mann vor dem Galgen zu retten. (5)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

Dohira

ਝਟਕਿ ਬਾਹ ਤੇ ਨਿਜੁ ਪਤਿਹ ਹੈ ਪਰ ਲਯੋ ਚਰਾਇ ॥
jhattak baah te nij patih hai par layo charaae |

Sie riss seine (des Kriegers) Hand los und nahm ihren Mann auf ihr Pferd.

ਤਾਹੀ ਕੌ ਅਸਿ ਛੀਨਿ ਕੈ ਤਾਹਿ ਚੰਡਾਰਹਿ ਘਾਇ ॥੬॥
taahee kau as chheen kai taeh chanddaareh ghaae |6|

Und sie nahm ihm die Grasnarbe und tötete ihn (den Krieger).(6)

ਚੌਪਈ ॥
chauapee |

Chaupaee

ਜਵਨ ਸ੍ਵਾਰ ਪਹੂੰਚ੍ਯੋ ਤਿਹ ਮਾਰਿਯੋ ॥
javan svaar pahoonchayo tih maariyo |

Der Reiter, der auch dort ankam, tötete ihn

ਏਕੈ ਬਾਨ ਮਾਰਿ ਹੀ ਡਾਰਿਯੋ ॥
ekai baan maar hee ddaariyo |

Jeden Reiter, der vortrat, tötete sie mit dem Pfeil.

ਕਾਹੂ ਤੇ ਚਿਤ ਡਰਤ ਨ ਭਈ ॥
kaahoo te chit ddarat na bhee |

(Sie) hat vor niemandem Angst

ਨਿਜੁ ਪਤਿ ਲੈ ਪੁਰਵਾ ਕਹ ਗਈ ॥੭॥
nij pat lai puravaa kah gee |7|

Sie kümmerte sich um niemanden, nahm ihren Mann und brachte ihn nach Hause.(7)(1)

ਇਤਿ ਸ੍ਰੀ ਚਰਿਤ੍ਰ ਪਖ੍ਯਾਨੇ ਤ੍ਰਿਯਾ ਚਰਿਤ੍ਰੇ ਮੰਤ੍ਰੀ ਭੂਪ ਸੰਬਾਦੇ ਪੈਸਠਵੋ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸਮਾਪਤਮ ਸਤੁ ਸੁਭਮ ਸਤੁ ॥੬੫॥੧੧੪੪॥ਅਫਜੂੰ॥
eit sree charitr pakhayaane triyaa charitre mantree bhoop sanbaade paisatthavo charitr samaapatam sat subham sat |65|1144|afajoon|

Vierundsechzigste Parabel von glückverheißenden Chritars. Gespräch zwischen Raja und Minister, abgeschlossen mit Segen. (64)(1135)

ਦੋਹਰਾ ॥
doharaa |

Dohira

ਦੁਹਿਤਾ ਏਕ ਵਜੀਰ ਕੀ ਰੂਪ ਸਹਰ ਕੇ ਮਾਹਿ ॥
duhitaa ek vajeer kee roop sahar ke maeh |

In der Stadt Roop bekam ein Pfarrer eine Tochter.

ਤਾ ਕੇ ਸਮ ਤਿਹੂੰ ਲੋਕ ਮੈ ਰੂਪਵਤੀ ਕਊ ਨਾਹਿ ॥੧॥
taa ke sam tihoon lok mai roopavatee kaoo naeh |1|

In allen drei Welten gab es keine, die so schön war wie sie.(1)

ਅਗਨਤ ਧਨੁ ਬਿਧਿ ਘਰ ਦਯੋ ਅਮਿਤ ਰੂਪ ਕੌ ਪਾਇ ॥
aganat dhan bidh ghar dayo amit roop kau paae |

Neben der Schönheit hat Gott sie mit großem Reichtum ausgestattet.

ਲੋਕ ਚੌਦਹੂੰ ਮੈ ਸਦਾ ਰੋਸਨ ਰੋਸਨ ਰਾਇ ॥੨॥
lok chauadahoon mai sadaa rosan rosan raae |2|

Sein Einfluss erstreckte sich über alle vierzehn Kontinente. (2)

ਸਾਮ ਦੇਸ ਕੇ ਸਾਹ ਕੋ ਸੁੰਦਰ ਏਕ ਸਪੂਤ ॥
saam des ke saah ko sundar ek sapoot |

Der Schah des Landes Siam hatte einen San,