Wyciągniętej ręki nie było tam widać.
Nawet ziemia i niebo nic nie pokazały. 25.
nieugięty:
Kiedy trzydzieści tysięcy niedotykalnych zginęło w walce,
Wtedy gniew obu królów stał się bardzo wielki.
(Oni) strzelali strzałami, zgrzytając zębami
I wyrażali gniew umysłu. 26.
dwadzieścia cztery:
Walczyli dzień i noc przez dwadzieścia lat.
Ale żaden z dwóch królów nie ustąpił.
W końcu głód zniszczył ich oboje.
Zabił to i to zabiło jego. 27.
Werset Bhujanga:
Kiedy zginęło trzydzieści tysięcy niedotykalnych
(Wtedy) dwaj królowie walczyli (ze sobą) zaciekle.
(Wtedy) wybuchła straszna wojna i powstał z niej ogień.
Z tego blasku narodziła się „Bala” (kobieta). 28.
Bala narodził się z ognia tego gniewu
I zaczął się śmiać z bronią w ręku.
Jego wspaniała forma była wyjątkowa.
Nawet słońce i księżyc wzbraniały się przed ujrzeniem jego blasku. 29.
dwadzieścia cztery:
Kiedy dziecko zaczęło chodzić na czworakach
(Wyglądało to tak), jakby była tam girlanda w kształcie węża (dosłownie „szmata”).
Nigdzie nie widziano takiego człowieka.
Kogo (on) może uczynić swoim Nath. 30.
Potem uformował w swoim umyśle ten pomysł
Być poślubioną jedynie panu świata.
Abym służył (im) z całkowitą pokorą
(Dzięki temu) Mahakal („Kalika Deva”) będzie zadowolony. 31.
Myślał uważniej
I pisał różne instrumenty.
Błagał (go) Jagat Mata Bhavani.
I wyjaśniłem mu to w ten sposób. 32.
(Bhavani powiedział) O córko! Nie bądź smutny w swoim sercu.
Nirankar Astradhari poślubi cię (avash).
Zaopiekuj się nim dziś wieczorem.
Cokolwiek powie, ty zrobisz to samo. 33.
Kiedy Bhavani dał mu taki dobrodziejstwo,
(Wtedy ona) królowa świata stała się szczęśliwa.
Stała się niezwykle czysta i nocami spała na ziemi.
Gdzie nie było innego. 34.
Gdy minęła północ,
Dopiero wtedy przyszło pozwolenie Pana.
Kiedy olbrzym zwany Svas Birja zostanie zabity,
Potem, och, piękna! (Ty) będziesz mnie kochać. 35.
Gdy dostał takie pozwolenie,
I tak wzeszło słońce i minęła noc.