درسن جوتِ کو ادوت اسچرج مے درشن وچ اؤن ہارے سموہ پدارتھاں دی جوت چاننے دا اچرج روپی ادوت ادے پرگٹ ہونا ہندا ہے جس ٹکانے ارتھات سبھ دکھائی دین والیاں وستوآں دے تکن دا جیوں دا تیوں گیان ہندا ہے اسانوں جس ٹکانے تا مے تل چھبِ پرمدبھت چھکِ ہے تس استھان وکھے اک تل پرم ادبھت اتینت انوکھی چھبِ سدرتا وچ چھکیا ہویا تلیا ہویا اگھایا ہویا بھرپور ہے۔
دیکھبے کؤ درسٹِ ن سنبے کؤ سرتِ ہے' اس دے دیکھن واستے اہ درشٹی کمّ نہیں آ سکدی، تے اس دا مہتّ سنن لئی اہ سادھارن کنّ نہیں ہو سکدے۔ 'کہبے کؤ جہوا ن گیانن مے اکتِ ہے' اس دا پربھاو کتھن خاتر اہ جیبھ سمرتھّ نہیں تے جانن دی شکتی اکل وچ بھی اکتِ دلیل ہجت ترک وترک دوارے سمجھن دا بل نہیں ہے۔
سوبھا کوٹِ سوبھ لوبھ لبھت ہئ لوٹ پوٹ کروڑاں ہی شوبھاواں اس دی شوبھا دے لوبھ لالسا سکّ وچ لبھائمان ہو کے لوٹن پوٹن ہو رہیاں ہن، اتے جگ مگ جوتِ کوٹِ اوٹ لے چھپتِ ہے جگمگ جگمگ کرن ہاریاں برہمنڈ بھر دیاں کروڑاں ہی جوتاں اس دی جوت دمک دی اوٹ لے اہلے ہو کے شرم دیاں ماریاں اس دے سامنے ہونو چھپدیاں پھردیاں ہن بھاو مات ہوئیاں پئیاں ہن۔
انگ انگ پیکھِ من منسا تھکت بھئی' پیکھ کے تکّ کے انگ انگ سرب انگ کر کے سمولچی ہی من دی منسا سنکلپ برتی وا منو برتیاں دا سمدای تھکت ہو ہٹّ جایا کردا ہے۔ اوس دا ورنن نہیں کیتا جا سکدا، بس نیتِ نیتِ نمو نمو اتِ ہو تے اتِ ہے نیتِ نیتِ اننت اننت آکھکے اتینت توں اتینت نمسکار ہی نمسکار اس تل تانئی کردے ہن ۔۔140۔۔