Raag Soohee, Third Mehl, Ikasampung Bahay:
Isang Pansansinukob na Maylalang Diyos. Sa Biyaya Ng Tunay na Guro:
Huwag mong purihin ang mundo; ito ay lilipas lamang.
Huwag purihin ang ibang tao; sila'y mamamatay at magiging alabok. ||1||
Waaho! Waaho! Aba, aba sa aking Panginoon at Guro.
Bilang Gurmukh, purihin magpakailanman ang Isa na walang hanggan Totoo, Independent at Walang Pag-iingat. ||1||I-pause||
Sa paggawa ng makamundong pakikipagkaibigan, ang mga taong kusang loob ay nasusunog at namamatay.
Sa Lungsod ng Kamatayan, sila ay iginapos at binusalan at binugbog; hindi na mauulit ang pagkakataong ito. ||2||
Ang buhay ng mga Gurmukh ay mabunga at pinagpala; sila ay nakatuon sa Tunay na Salita ng Shabad.
Ang kanilang mga kaluluwa ay nililiwanagan ng Panginoon, at sila ay nananahan sa kapayapaan at kasiyahan. ||3||
Yaong mga nakakalimutan ang Salita ng Shabad ng Guru ay nahuhumaling sa pag-ibig ng duality.
Ang kanilang gutom at uhaw ay hindi nawawala sa kanila, at gabi at araw, sila ay gumagala na nasusunog. ||4||
Yaong mga nakikipagkaibigan sa masasama, at nagtatanim ng poot sa mga Banal,
ay malulunod kasama ng kanilang mga pamilya, at ang kanilang buong angkan ay mapapawi. ||5||
Hindi mabuti ang siraan ang sinuman, ngunit ginagawa pa rin ito ng mga hangal, kusang-loob na mga manmukh.
Ang mga mukha ng mga maninirang-puri ay nagiging itim, at sila ay nahuhulog sa pinakakakila-kilabot na impiyerno. ||6||
O isip, habang ikaw ay naglilingkod, ikaw ay nagiging, at gayon din ang mga gawa na iyong ginagawa.
Anuman ang itinanim mo, iyon ang iyong makakain; walang ibang masasabi tungkol dito. ||7||
Ang pananalita ng mga dakilang espirituwal na nilalang ay may mas mataas na layunin.
Sila ay napuno ng labis na pag-agos ng Ambrosial Nectar, at sila ay ganap na walang kasakiman. ||8||
Ang mga banal ay nag-iipon ng kabutihan, at nagtuturo sa iba.
Ang mga nakakasalamuha sa kanila ay napakapalad; gabi at araw, inaawit nila ang Naam, ang Pangalan ng Panginoon. ||9||
Siya na lumikha ng Uniberso, ay nagbibigay ng kabuhayan dito.
Ang Nag-iisang Panginoon ang Dakilang Tagapagbigay. Siya Mismo ang Tunay na Guro. ||10||
Ang Tunay na Panginoon ay laging kasama mo; ang Gurmukh ay biniyayaan ng Kanyang Sulyap ng Biyaya.
Siya mismo ay patatawarin ka, at isasama ka sa Kanyang sarili; magpakailanman ay pahalagahan at pagnilayan ang Diyos. ||11||
Ang isip ay marumi; tanging ang Tunay na Panginoon ang dalisay. Kaya paano ito magsasama sa Kanya?
Pinagsasama ito ng Diyos sa Kanyang sarili, at pagkatapos ay nananatiling pinagsama; sa pamamagitan ng Salita ng Kanyang Shabad, ang ego ay nasusunog. ||12||
Sumpain ang buhay sa mundong ito, ng isang taong nakakalimutan ang kanyang Tunay na Asawa na Panginoon.
Ibinibigay ng Panginoon ang Kanyang Awa, at hindi niya Siya nalilimutan, kung pag-isipan niya ang Mga Aral ng Guru. ||13||
Pinag-isa siya ng Tunay na Guru, at sa gayon ay nananatili siyang kaisa sa Kanya, kasama ang Tunay na Panginoon na nakapaloob sa kanyang puso.
At kaya nagkakaisa, hindi na siya muling maghihiwalay; nananatili siya sa pagmamahal at pagmamahal ng Guru. ||14||
Pinupuri ko ang aking Asawa na Panginoon, pinag-iisipan ang Salita ng Shabad ng Guru.
Ang pakikipagtagpo sa aking Minamahal, Nakasumpong ako ng kapayapaan; Ako ang Kanyang pinakamaganda at masayang kaluluwang nobya. ||15||
Hindi pinalambot ang pag-iisip ng kusang-loob na manmukh; ang kanyang kamalayan ay lubos na marumi at pusong bato.
Kahit na ang makamandag na ahas ay pinakain ng gatas, ito ay mapupuno pa rin ng lason. ||16||
Siya mismo ang gumagawa - sino pa ang dapat kong itanong? Siya mismo ang Mapagpatawad na Panginoon.
Sa pamamagitan ng Mga Aral ng Guru, ang dumi ay nahuhugasan, at pagkatapos, ang isa ay pinalamutian ng palamuti ng Katotohanan. ||17||