Ngunit sa banayad na imahe ng Kalinis-linisang Pangalan, inilalapat nila ang anyo ng isang katawan.
Sa isipan ng mabubuti, nabubuo ang kasiyahan, iniisip ang kanilang pagbibigay.
Sila ay nagbibigay at nagbibigay, ngunit humihingi ng isang libong ulit, at umaasa na ang mundo ay pararangalan sila.
Ang mga magnanakaw, mangangalunya, manunumpa, masasama at makasalanan
- pagkatapos gamitin ang magandang karma na mayroon sila, sila ay umalis; may nagawa ba silang mabuti dito?
May mga nilalang at nilalang sa tubig at sa lupa, sa mga mundo at sansinukob, na nabubuo sa anyo.
Anuman ang kanilang sabihin, Alam Mo; Inalagaan mo silang lahat.
Nanak, ang gutom ng mga deboto ay ang pagpupuri sa Iyo; ang Tunay na Pangalan ang tanging suporta nila.
Nabubuhay sila sa walang hanggang kaligayahan, araw at gabi; sila ang alabok ng mga paa ng mabubuti. ||1||
Unang Mehl:
Ang putik ng libingan ng Muslim ay naging putik para sa gulong ng magpapalayok.
Ang mga kaldero at mga laryo ay ginawa mula rito, at ito ay sumisigaw habang ito ay nasusunog.
Ang kaawa-awang luwad ay nasusunog, nasusunog at umiiyak, habang ang nagniningas na mga baga ay bumabagsak dito.
O Nanak, nilikha ng Lumikha ang paglikha; ang Panginoong Lumikha lamang ang nakakaalam. ||2||
Pauree:
Kung wala ang Tunay na Guru, walang sinuman ang nakakuha ng Panginoon; kung wala ang Tunay na Guru, walang sinuman ang nakakuha ng Panginoon.
Inilagay Niya ang Kanyang sarili sa loob ng Tunay na Guru; inihahayag ang Kanyang sarili, ipinahayag Niya ito nang hayagan.
Ang pagpupulong sa Tunay na Guru, ang walang hanggang paglaya ay matatamo; Siya ay banished attachment mula sa loob.
Ito ang pinakamataas na kaisipan, na ang kamalayan ng isang tao ay nakakabit sa Tunay na Panginoon.
Sa gayon ang Panginoon ng Mundo, ang Dakilang Tagabigay ay nakuha. ||6||
Salok, Unang Mehl:
Sa ego sila dumating, at sa ego sila pumunta.
Sa ego sila ay ipinanganak, at sa ego sila ay namamatay.
Sa kaakuhan ay nagbibigay sila, at sa kaakuhan ay kinukuha nila.
Sa ego sila kumikita, at sa ego sila natalo.
Sa ego sila ay nagiging totoo o hindi totoo.
Sa kaakuhan ay sumasalamin sila sa kabutihan at kasalanan.
Sa kaakuhan ay pumunta sila sa langit o impiyerno.
Sa ego sila tumatawa, at sa ego sila umiiyak.
Sa ego sila ay nagiging marumi, at sa ego sila ay nahuhugasan ng malinis.
Sa kaakuhan ay nawawalan sila ng katayuan sa lipunan at uri.
Sa ego sila ay ignorante, at sa ego sila ay matalino.
Hindi nila alam ang halaga ng kaligtasan at pagpapalaya.
Sa kaakuhan mahal nila si Maya, at sa kaakuhan sila ay pinananatili sa kadiliman nito.
Nabubuhay sa kaakuhan, ang mga mortal na nilalang ay nilikha.
Kapag naiintindihan ng isang tao ang ego, kung gayon ang pintuan ng Panginoon ay kilala.
Kung walang espirituwal na karunungan, sila ay nagbubulungan at nagtatalo.
O Nanak, sa utos ng Panginoon, nakatala ang tadhana.
Kung paano tayo nakikita ng Panginoon, gayon din tayo nakikita. ||1||
Pangalawang Mehl:
Ito ang likas na katangian ng ego, na ang mga tao ay gumaganap ng kanilang mga aksyon sa ego.
Ito ang pagkaalipin ng ego, na paulit-ulit, sila ay muling isilang.
Saan nagmula ang ego? Paano ito matatanggal?
Ang ego na ito ay umiiral sa pamamagitan ng Kautusan ng Panginoon; ang mga tao ay gumagala ayon sa kanilang mga nakaraang aksyon.
Ang ego ay isang malalang sakit, ngunit naglalaman din ito ng sarili nitong lunas.
Kung ipagkakaloob ng Panginoon ang Kanyang Grasya, ang isa ay kumikilos ayon sa Mga Aral ng Shabad ng Guru.
Sinabi ni Nanak, makinig, mga tao: sa ganitong paraan, ang mga problema ay umaalis. ||2||
Pauree: