ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 شری گرو گرانت صاحب
صفحه - 149
ਸਚਾ ਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ਕਾਲੁ ਵਿਧਉਸਿਆ ॥
sachaa sabad beechaar kaal vidhausiaa |با تأمل در کلمه واقعی شاباد، مرگ غلبه می کند.
ਢਾਢੀ ਕਥੇ ਅਕਥੁ ਸਬਦਿ ਸਵਾਰਿਆ ॥
dtaadtee kathe akath sabad savaariaa |به گفتار ناگفته پروردگار، به کلام شاباد او آراسته می شود.
ਨਾਨਕ ਗੁਣ ਗਹਿ ਰਾਸਿ ਹਰਿ ਜੀਉ ਮਿਲੇ ਪਿਆਰਿਆ ॥੨੩॥
naanak gun geh raas har jeeo mile piaariaa |23|نانک به گنجینه فضیلت محکم میچسبد و با پروردگار عزیز و محبوب ملاقات میکند. ||23||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |سالوک، اول مهل:
ਖਤਿਅਹੁ ਜੰਮੇ ਖਤੇ ਕਰਨਿ ਤ ਖਤਿਆ ਵਿਚਿ ਪਾਹਿ ॥
khatiahu jame khate karan ta khatiaa vich paeh |آنها به دلیل کارمای اشتباهات گذشته خود به دنیا می آیند، اشتباهات بیشتری مرتکب می شوند و دچار اشتباه می شوند.
ਧੋਤੇ ਮੂਲਿ ਨ ਉਤਰਹਿ ਜੇ ਸਉ ਧੋਵਣ ਪਾਹਿ ॥
dhote mool na utareh je sau dhovan paeh |با شست و شو، آلودگی آنها از بین نمی رود، هرچند ممکن است صدها بار شستشو شوند.
ਨਾਨਕ ਬਖਸੇ ਬਖਸੀਅਹਿ ਨਾਹਿ ਤ ਪਾਹੀ ਪਾਹਿ ॥੧॥
naanak bakhase bakhaseeeh naeh ta paahee paeh |1|ای نانک، اگر خدا ببخشد، آمرزیده می شوند. در غیر این صورت آنها را لگد می زنند و کتک می زنند. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |مهل اول:
ਨਾਨਕ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣਾ ਦੁਖ ਛਡਿ ਮੰਗੀਅਹਿ ਸੁਖ ॥
naanak bolan jhakhanaa dukh chhadd mangeeeh sukh |ای نانک، بیهوده است که با التماس آسایش بخواهی از درد در امان بمانی.
ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਦੁਇ ਦਰਿ ਕਪੜੇ ਪਹਿਰਹਿ ਜਾਇ ਮਨੁਖ ॥
sukh dukh due dar kaparre pahireh jaae manukh |لذت و درد دو جامه ای هستند که باید در بارگاه خداوند پوشیده شوند.
ਜਿਥੈ ਬੋਲਣਿ ਹਾਰੀਐ ਤਿਥੈ ਚੰਗੀ ਚੁਪ ॥੨॥
jithai bolan haareeai tithai changee chup |2|در جایی که با صحبت کردن شکست می خورید، در آنجا باید سکوت کنید. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |پاوری:
ਚਾਰੇ ਕੁੰਡਾ ਦੇਖਿ ਅੰਦਰੁ ਭਾਲਿਆ ॥
chaare kunddaa dekh andar bhaaliaa |بعد از نگاه کردن به اطراف در چهار جهت، به درون خودم نگاه کردم.
ਸਚੈ ਪੁਰਖਿ ਅਲਖਿ ਸਿਰਜਿ ਨਿਹਾਲਿਆ ॥
sachai purakh alakh siraj nihaaliaa |در آنجا خالق حقیقی و نامرئی خداوند را دیدم.
ਉਝੜਿ ਭੁਲੇ ਰਾਹ ਗੁਰਿ ਵੇਖਾਲਿਆ ॥
aujharr bhule raah gur vekhaaliaa |من در بیابان سرگردان بودم، اما اکنون گورو راه را به من نشان داده است.
ਸਤਿਗੁਰ ਸਚੇ ਵਾਹੁ ਸਚੁ ਸਮਾਲਿਆ ॥
satigur sache vaahu sach samaaliaa |درود بر گوروی راستین، که از طریق او در حقیقت ادغام می شویم.
ਪਾਇਆ ਰਤਨੁ ਘਰਾਹੁ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ ॥
paaeaa ratan gharaahu deevaa baaliaa |من جواهر را در خانه خودم یافته ام. چراغ داخل روشن شده است
ਸਚੈ ਸਬਦਿ ਸਲਾਹਿ ਸੁਖੀਏ ਸਚ ਵਾਲਿਆ ॥
sachai sabad salaeh sukhee sach vaaliaa |کسانی که کلام راستین شاباد را می ستایند، در صلح حق بمانند.
ਨਿਡਰਿਆ ਡਰੁ ਲਗਿ ਗਰਬਿ ਸਿ ਗਾਲਿਆ ॥
niddariaa ddar lag garab si gaaliaa |ولى كسى كه خوف خدا را ندارد، ترس بر آنها چيره مى شود. آنها با غرور خودشان نابود می شوند.
ਨਾਵਹੁ ਭੁਲਾ ਜਗੁ ਫਿਰੈ ਬੇਤਾਲਿਆ ॥੨੪॥
naavahu bhulaa jag firai betaaliaa |24|با فراموش کردن نام، جهان مانند یک دیو وحشی در حال پرسه زدن است. ||24||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |سالوک، مهل سوم:
ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੰਮੈ ਭੈ ਮਰੈ ਭੀ ਭਉ ਮਨ ਮਹਿ ਹੋਇ ॥
bhai vich jamai bhai marai bhee bhau man meh hoe |در ترس به دنیا می آییم و در ترس می میریم. ترس همیشه در ذهن وجود دارد.
ਨਾਨਕ ਭੈ ਵਿਚਿ ਜੇ ਮਰੈ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥
naanak bhai vich je marai sahilaa aaeaa soe |1|ای نانک، اگر از خوف خدا بمیرد، آمدنش به دنیا مبارک و پسندیده است. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |مهل سوم:
ਭੈ ਵਿਣੁ ਜੀਵੈ ਬਹੁਤੁ ਬਹੁਤੁ ਖੁਸੀਆ ਖੁਸੀ ਕਮਾਇ ॥
bhai vin jeevai bahut bahut khuseea khusee kamaae |بدون ترس از خدا ممکن است بسیار بسیار طولانی زندگی کنید و لذت بخش ترین لذت ها را بچشید.
ਨਾਨਕ ਭੈ ਵਿਣੁ ਜੇ ਮਰੈ ਮੁਹਿ ਕਾਲੈ ਉਠਿ ਜਾਇ ॥੨॥
naanak bhai vin je marai muhi kaalai utth jaae |2|ای نانک، اگر بدون ترس از خدا بمیری، با چهره ای سیاه شده برمی خیزی و می روی. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |پاوری:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਰਧਾ ਪੂਰੀਐ ॥
satigur hoe deaal ta saradhaa pooreeai |هنگامی که گورو واقعی مهربان باشد، آنگاه آرزوهای شما برآورده خواهد شد.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਨ ਕਬਹੂੰ ਝੂਰੀਐ ॥
satigur hoe deaal na kabahoon jhooreeai |وقتی گورو واقعی مهربان باشد، هرگز غمگین نخواهید شد.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਦੁਖੁ ਨ ਜਾਣੀਐ ॥
satigur hoe deaal taa dukh na jaaneeai |وقتی گورو واقعی مهربان باشد، هیچ دردی نخواهید داشت.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਹਰਿ ਰੰਗੁ ਮਾਣੀਐ ॥
satigur hoe deaal taa har rang maaneeai |وقتی گورو واقعی مهربان باشد، از عشق خداوند لذت خواهید برد.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਜਮ ਕਾ ਡਰੁ ਕੇਹਾ ॥
satigur hoe deaal taa jam kaa ddar kehaa |وقتی گورو واقعی مهربان است، پس چرا باید از مرگ بترسید؟
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਸਦ ਹੀ ਸੁਖੁ ਦੇਹਾ ॥
satigur hoe deaal taa sad hee sukh dehaa |وقتی گورو واقعی مهربان است، بدن همیشه در آرامش است.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਨਵ ਨਿਧਿ ਪਾਈਐ ॥
satigur hoe deaal taa nav nidh paaeeai |هنگامی که گورو واقعی مهربان باشد، نه گنج به دست می آید.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਹੋਇ ਦਇਆਲੁ ਤ ਸਚਿ ਸਮਾਈਐ ॥੨੫॥
satigur hoe deaal ta sach samaaeeai |25|هنگامی که گورو واقعی مهربان باشد، شما جذب پروردگار واقعی خواهید شد. ||25||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |سالوک، اول مهل:
ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇ ਪੀਅਹਿ ਮਲਵਾਣੀ ਜੂਠਾ ਮੰਗਿ ਮੰਗਿ ਖਾਹੀ ॥
sir khohaae peeeh malavaanee jootthaa mang mang khaahee |موی سر خود را می چینند و در آب کثیف می نوشند. آنها بی وقفه التماس می کنند و زباله هایی را که دیگران دور ریخته اند می خورند.
ਫੋਲਿ ਫਦੀਹਤਿ ਮੁਹਿ ਲੈਨਿ ਭੜਾਸਾ ਪਾਣੀ ਦੇਖਿ ਸਗਾਹੀ ॥
fol fadeehat muhi lain bharraasaa paanee dekh sagaahee |کود می پاشند، بوهای پوسیده را می مکند و از آب تمیز می ترسند.
ਭੇਡਾ ਵਾਗੀ ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇਨਿ ਭਰੀਅਨਿ ਹਥ ਸੁਆਹੀ ॥
bheddaa vaagee sir khohaaein bhareean hath suaahee |دستشان به خاکستر آغشته شده و موهای سرشان کنده شده، مثل گوسفندند!
ਮਾਊ ਪੀਊ ਕਿਰਤੁ ਗਵਾਇਨਿ ਟਬਰ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀ ॥
maaoo peeaoo kirat gavaaein ttabar rovan dhaahee |آنها سبک زندگی مادران و پدران خود را کنار گذاشته اند و خانواده ها و اقوامشان در ناراحتی فریاد می زنند.
ਓਨਾ ਪਿੰਡੁ ਨ ਪਤਲਿ ਕਿਰਿਆ ਨ ਦੀਵਾ ਮੁਏ ਕਿਥਾਊ ਪਾਹੀ ॥
onaa pindd na patal kiriaa na deevaa mue kithaaoo paahee |هیچ کس در آخرین مراسم خود غذاهای برنجی را عرضه نمی کند و هیچ کس چراغ را برای آنها روشن نمی کند. بعد از مرگشان به کجا اعزام می شوند؟
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਦੇਨਿ ਨ ਢੋਈ ਬ੍ਰਹਮਣ ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਹੀ ॥
atthasatth teerath den na dtoee brahaman an na khaahee |شصت و هشت حرم زیارتی هیچ جای محافظتی به آنها نمی دهد و هیچ برهمنی غذای آنها را نمی خورد.
ਸਦਾ ਕੁਚੀਲ ਰਹਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਮਥੈ ਟਿਕੇ ਨਾਹੀ ॥
sadaa kucheel raheh din raatee mathai ttike naahee |آنها برای همیشه، روز و شب آلوده می مانند. علامت تیلاک تشریفاتی را روی پیشانی خود نمی گذارند.
ਝੁੰਡੀ ਪਾਇ ਬਹਨਿ ਨਿਤਿ ਮਰਣੈ ਦੜਿ ਦੀਬਾਣਿ ਨ ਜਾਹੀ ॥
jhunddee paae bahan nit maranai darr deebaan na jaahee |در سکوت کنار هم می نشینند، گویی در سوگ هستند. آنها به بارگاه خداوند نمی روند.
ਲਕੀ ਕਾਸੇ ਹਥੀ ਫੁੰਮਣ ਅਗੋ ਪਿਛੀ ਜਾਹੀ ॥
lakee kaase hathee funman ago pichhee jaahee |با کاسه های التماس آویزان از کمرشان و برس های مگس خوارشان در دستانشان، آنها در کنار هم یک سوه راه می روند.
ਨਾ ਓਇ ਜੋਗੀ ਨਾ ਓਇ ਜੰਗਮ ਨਾ ਓਇ ਕਾਜੀ ਮੁੰਲਾ ॥
naa oe jogee naa oe jangam naa oe kaajee munlaa |آنها نه یوگی هستند و نه جانگام، پیروان شیوا. قاضی و ملا نیستند.