ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 شری گرو گرانت صاحب
صفحه - 937
ਆਪੁ ਗਇਆ ਦੁਖੁ ਕਟਿਆ ਹਰਿ ਵਰੁ ਪਾਇਆ ਨਾਰਿ ॥੪੭॥
aap geaa dukh kattiaa har var paaeaa naar |47|خودبینی از بین می رود و درد از بین می رود. عروس روح شوهرش را به دست می آورد. ||47||
ਸੁਇਨਾ ਰੁਪਾ ਸੰਚੀਐ ਧਨੁ ਕਾਚਾ ਬਿਖੁ ਛਾਰੁ ॥
sueinaa rupaa sancheeai dhan kaachaa bikh chhaar |او طلا و نقره احتکار می کند، اما این ثروت دروغین و سمی است، خاکستری بیش نیست.
ਸਾਹੁ ਸਦਾਏ ਸੰਚਿ ਧਨੁ ਦੁਬਿਧਾ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥
saahu sadaae sanch dhan dubidhaa hoe khuaar |او خود را یک بانکدار می نامد و ثروت جمع آوری می کند، اما دو اندیشی او را تباه می کند.
ਸਚਿਆਰੀ ਸਚੁ ਸੰਚਿਆ ਸਾਚਉ ਨਾਮੁ ਅਮੋਲੁ ॥
sachiaaree sach sanchiaa saachau naam amol |راستگویان حق را جمع می کنند; نام واقعی قیمتی ندارد
ਹਰਿ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਊਜਲੋ ਪਤਿ ਸਾਚੀ ਸਚੁ ਬੋਲੁ ॥
har niramaaeil aoojalo pat saachee sach bol |خداوند بی آلایش و پاک است. به وسيله او عزتشان حق و گفتارشان حق است.
ਸਾਜਨੁ ਮੀਤੁ ਸੁਜਾਣੁ ਤੂ ਤੂ ਸਰਵਰੁ ਤੂ ਹੰਸੁ ॥
saajan meet sujaan too too saravar too hans |تو دوست و همدم من هستی پروردگار دانا. تو دریاچه ای و تو قو.
ਸਾਚਉ ਠਾਕੁਰੁ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਤਿਸੁ ॥
saachau tthaakur man vasai hau balihaaree tis |من فدای آن موجودی هستم که ذهنش از پروردگار و استاد حقیقی پر شده است.
ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਜਿਨਿ ਕੀਤੀ ਸੋ ਜਾਣੁ ॥
maaeaa mamataa mohanee jin keetee so jaan |کسی را بشناسید که عشق و دلبستگی را به مایا، فریبنده، ایجاد کرد.
ਬਿਖਿਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੁ ਹੈ ਬੂਝੈ ਪੁਰਖੁ ਸੁਜਾਣੁ ॥੪੮॥
bikhiaa amrit ek hai boojhai purakh sujaan |48|کسی که خداوند اولی دانا را درک می کند، بر زهر و شهد شبیه است. ||48||
ਖਿਮਾ ਵਿਹੂਣੇ ਖਪਿ ਗਏ ਖੂਹਣਿ ਲਖ ਅਸੰਖ ॥
khimaa vihoone khap ge khoohan lakh asankh |بدون صبر و بخشش، صدها هزار نفر از بین رفته اند.
ਗਣਤ ਨ ਆਵੈ ਕਿਉ ਗਣੀ ਖਪਿ ਖਪਿ ਮੁਏ ਬਿਸੰਖ ॥
ganat na aavai kiau ganee khap khap mue bisankh |تعداد آنها قابل شمارش نیست. چگونه می توانستم آنها را بشمارم؟ آزار و اذیت و گیج، تعداد بی شماری مرده اند.
ਖਸਮੁ ਪਛਾਣੈ ਆਪਣਾ ਖੂਲੈ ਬੰਧੁ ਨ ਪਾਇ ॥
khasam pachhaanai aapanaa khoolai bandh na paae |کسی که پروردگار و مولای خود را درک کند آزاد می شود و به زنجیر بسته نمی شود.
ਸਬਦਿ ਮਹਲੀ ਖਰਾ ਤੂ ਖਿਮਾ ਸਚੁ ਸੁਖ ਭਾਇ ॥
sabad mahalee kharaa too khimaa sach sukh bhaae |از طریق کلمه شاباد، وارد عمارت حضور خداوند شوید. صبر، بخشش، حقیقت و صلح نصیب شما خواهد شد.
ਖਰਚੁ ਖਰਾ ਧਨੁ ਧਿਆਨੁ ਤੂ ਆਪੇ ਵਸਹਿ ਸਰੀਰਿ ॥
kharach kharaa dhan dhiaan too aape vaseh sareer |از ثروت واقعی مراقبه شریک شوید و خود خداوند در بدن شما خواهد ماند.
ਮਨਿ ਤਨਿ ਮੁਖਿ ਜਾਪੈ ਸਦਾ ਗੁਣ ਅੰਤਰਿ ਮਨਿ ਧੀਰ ॥
man tan mukh jaapai sadaa gun antar man dheer |با ذهن، بدن و دهان، فضایل باشکوه او را برای همیشه بخوانید. شجاعت و خونسردی در اعماق ذهن شما وارد می شود.
ਹਉਮੈ ਖਪੈ ਖਪਾਇਸੀ ਬੀਜਉ ਵਥੁ ਵਿਕਾਰੁ ॥
haumai khapai khapaaeisee beejau vath vikaar |از طریق خودپرستی، فرد منحرف و تباه می شود. غیر از خداوند همه چیز فاسد است.
ਜੰਤ ਉਪਾਇ ਵਿਚਿ ਪਾਇਅਨੁ ਕਰਤਾ ਅਲਗੁ ਅਪਾਰੁ ॥੪੯॥
jant upaae vich paaeian karataa alag apaar |49|با شکل دادن به مخلوقات خود، خود را در آنها قرار داد. خالق بیپیوند و نامتناهی است. ||49||
ਸ੍ਰਿਸਟੇ ਭੇਉ ਨ ਜਾਣੈ ਕੋਇ ॥
srisatte bheo na jaanai koe |هیچ کس از رمز و راز خالق جهان خبر ندارد.
ਸ੍ਰਿਸਟਾ ਕਰੈ ਸੁ ਨਿਹਚਉ ਹੋਇ ॥
srisattaa karai su nihchau hoe |هر کاری که خالق جهان انجام دهد، حتمی است.
ਸੰਪੈ ਕਉ ਈਸਰੁ ਧਿਆਈਐ ॥
sanpai kau eesar dhiaaeeai |برای ثروت، برخی در مورد پروردگار تعمق می کنند.
ਸੰਪੈ ਪੁਰਬਿ ਲਿਖੇ ਕੀ ਪਾਈਐ ॥
sanpai purab likhe kee paaeeai |با تقدیر از پیش تعیین شده، ثروت به دست می آید.
ਸੰਪੈ ਕਾਰਣਿ ਚਾਕਰ ਚੋਰ ॥
sanpai kaaran chaakar chor |برخی به خاطر ثروت، خدمتکار یا دزد می شوند.
ਸੰਪੈ ਸਾਥਿ ਨ ਚਾਲੈ ਹੋਰ ॥
sanpai saath na chaalai hor |مال به هنگام مرگ با آنها همراه نمی شود; به دست دیگران می رسد.
ਬਿਨੁ ਸਾਚੇ ਨਹੀ ਦਰਗਹ ਮਾਨੁ ॥
bin saache nahee daragah maan |بدون حقیقت، عزت در بارگاه خداوند حاصل نمی شود.
ਹਰਿ ਰਸੁ ਪੀਵੈ ਛੁਟੈ ਨਿਦਾਨਿ ॥੫੦॥
har ras peevai chhuttai nidaan |50|نوشيدن در ذات لطيف پروردگار، در نهايت رهايي مي يابد. ||50||
ਹੇਰਤ ਹੇਰਤ ਹੇ ਸਖੀ ਹੋਇ ਰਹੀ ਹੈਰਾਨੁ ॥
herat herat he sakhee hoe rahee hairaan |ای اصحاب من که می بینم و می بینم حیران و شگفت زده می شوم.
ਹਉ ਹਉ ਕਰਤੀ ਮੈ ਮੁਈ ਸਬਦਿ ਰਵੈ ਮਨਿ ਗਿਆਨੁ ॥
hau hau karatee mai muee sabad ravai man giaan |خودپرستی من که خود را در تملک و خودبزرگ بینی اعلام کرد، مرده است. ذهن من کلام شاباد را می خواند و به حکمت معنوی می رسد.
ਹਾਰ ਡੋਰ ਕੰਕਨ ਘਣੇ ਕਰਿ ਥਾਕੀ ਸੀਗਾਰੁ ॥
haar ddor kankan ghane kar thaakee seegaar |من از پوشیدن این همه گردنبند، کراوات مو و دستبند و تزیین خودم خسته شده ام.
ਮਿਲਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਸਗਲ ਗੁਣਾ ਗਲਿ ਹਾਰੁ ॥
mil preetam sukh paaeaa sagal gunaa gal haar |در دیدار با معشوق، آرامش یافتم. اکنون، گردنبند فضیلت کامل را میبندم.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਿਆਰੁ ॥
naanak guramukh paaeeai har siau preet piaar |ای نانک، گورمخ به رب می رسد، با عشق و محبت.
ਹਰਿ ਬਿਨੁ ਕਿਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਦੇਖਹੁ ਮਨਿ ਬੀਚਾਰਿ ॥
har bin kin sukh paaeaa dekhahu man beechaar |بدون خداوند چه کسی آرامش یافته است؟ در ذهن خود به این موضوع فکر کنید و ببینید.
ਹਰਿ ਪੜਣਾ ਹਰਿ ਬੁਝਣਾ ਹਰਿ ਸਿਉ ਰਖਹੁ ਪਿਆਰੁ ॥
har parranaa har bujhanaa har siau rakhahu piaar |درباره خداوند بخوانید، خداوند را درک کنید و عشق به خداوند را در خود جای دهید.
ਹਰਿ ਜਪੀਐ ਹਰਿ ਧਿਆਈਐ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥੫੧॥
har japeeai har dhiaaeeai har kaa naam adhaar |51|نام خداوند را بخوانید و در مورد خداوند تعمق کنید. حمایت نام خداوند را محکم بگیرید. ||51||
ਲੇਖੁ ਨ ਮਿਟਈ ਹੇ ਸਖੀ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਕਰਤਾਰਿ ॥
lekh na mittee he sakhee jo likhiaa karataar |ای اصحاب من، کتیبه ای که پروردگار خالق نوشته است پاک نمی شود.
ਆਪੇ ਕਾਰਣੁ ਜਿਨਿ ਕੀਆ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪਗੁ ਧਾਰਿ ॥
aape kaaran jin keea kar kirapaa pag dhaar |او که جهان را آفرید، به رحمت خود، پاهای خود را در درون ما قرار می دهد.
ਕਰਤੇ ਹਥਿ ਵਡਿਆਈਆ ਬੂਝਹੁ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਿ ॥
karate hath vaddiaaeea boojhahu gur beechaar |عظمت شکوهمند در دستان خالق است. به گورو فکر کنید و این را درک کنید.
ਲਿਖਿਆ ਫੇਰਿ ਨ ਸਕੀਐ ਜਿਉ ਭਾਵੀ ਤਿਉ ਸਾਰਿ ॥
likhiaa fer na sakeeai jiau bhaavee tiau saar |این کتیبه قابل اعتراض نیست. همانطور که شما راضی است، شما به من اهمیت می دهید.
ਨਦਰਿ ਤੇਰੀ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥
nadar teree sukh paaeaa naanak sabad veechaar |با نگاه لطف تو، آرامش یافتم. ای نانک، در شباد فکر کن.
ਮਨਮੁਖ ਭੂਲੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਉਬਰੇ ਗੁਰ ਬੀਚਾਰਿ ॥
manamukh bhoole pach mue ubare gur beechaar |منمخ های خودخواسته گیج می شوند; پوسیده می شوند و می میرند. فقط با تأمل بر گورو می توان آنها را نجات داد.
ਜਿ ਪੁਰਖੁ ਨਦਰਿ ਨ ਆਵਈ ਤਿਸ ਕਾ ਕਿਆ ਕਰਿ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ॥
ji purakh nadar na aavee tis kaa kiaa kar kahiaa jaae |چه کسی می تواند بگوید، در مورد آن پروردگار اولیه، که دیده نمی شود؟
ਬਲਿਹਾਰੀ ਗੁਰ ਆਪਣੇ ਜਿਨਿ ਹਿਰਦੈ ਦਿਤਾ ਦਿਖਾਇ ॥੫੨॥
balihaaree gur aapane jin hiradai ditaa dikhaae |52|من قربانی گوروی خود هستم که او را در قلب خود بر من آشکار کرده است. ||52||
ਪਾਧਾ ਪੜਿਆ ਆਖੀਐ ਬਿਦਿਆ ਬਿਚਰੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥
paadhaa parriaa aakheeai bidiaa bicharai sahaj subhaae |آن پاندیت، آن عالم دینی، اگر با سهولت شهودی در دانش بیندیشد، گفته می شود که تحصیل کرده است.