Cawn ein hachub trwy ddilyn y rhai, O Anwylyd, sy'n ceisio Noddfa'r Gwir Arglwydd. ||2||
Mae'n meddwl bod ei fwyd mor felys, O Anwylyd, ond mae'n gwneud ei gorff yn sâl.
Mae'n troi allan i fod yn chwerw, O Anwylyd, ac mae'n cynhyrchu tristwch yn unig.
Mae'r Arglwydd yn ei arwain ar gyfeiliorn yn y mwynhad o bleserau, O Anwylyd, ac felly nid yw ei ymdeimlad o wahanu yn cilio.
Mae'r rhai sy'n cwrdd â'r Guru yn cael eu hachub, O Anwylyd; dyma eu tynged rhag-ordeiniedig. ||3||
Y mae yn llawn hiraeth am Maya, Anwylyd, ac felly nid yw yr Arglwydd byth yn dyfod i'w feddwl.
Y rhai sy'n dy anghofio, O Oruchaf Arglwydd Feistr, mae eu cyrff yn troi'n llwch.
Y maent yn gweiddi ac yn sgrechian yn ofnadwy, O Anwylyd, ond nid yw eu poenedigaeth yn darfod.
Y rhai sy'n cwrdd â'r Guru, ac yn diwygio eu hunain, O Anwylyd, mae eu prifddinas yn dal yn gyfan. ||4||
Cyn belled ag y bo modd, peidiwch â chysylltu â'r sinigiaid di-ffydd, O Anwylyd.
Wrth gyfarfod â hwy, anghofir yr Arglwydd, O Anwylyd, ac yr wyt yn codi ac yn ymadael ag wyneb du.
Nid yw'r manmukh hunan ewyllysgar yn cael llonydd na chysgod, O Anwylyd; yn Llys yr Arglwydd, y cosbir hwynt.
Y rhai sy'n cyfarfod â'r Guru, ac yn diwygio eu hunain, O Anwylyd, mae eu materion yn cael eu datrys. ||5||
Efallai bod gan un filoedd o driciau clyfar a thechnegau hunanddisgyblaeth lem, O Anwylyd, ond ni fydd hyd yn oed yr un ohonynt yn mynd gydag ef.
Y rhai sy'n troi eu cefnau ar Arglwydd y Bydysawd, O Anwylyd, y mae eu teuluoedd wedi eu staenio â gwarth.
Nid ydynt yn sylweddoli fod ganddynt Ef , O Anwylyd; nid aiff anwiredd gyda hwynt.
Mae'r rhai sy'n cwrdd â'r Gwir Guru, O Anwylyd, yn byw ar y Gwir Enw. ||6||
Pan mae'r Arglwydd yn taflu ei Gipolwg o Gras, O Anwylyd, bendithir un â Gwirionedd, bodlonrwydd, doethineb a myfyrdod.
Nos a dydd y mae'n canu Cirtan mawl yr Arglwydd, O Anwylyd, yn llawn o Nectar Ambrosiaidd.
Mae'n croesi'r môr o boen, O Anwylyd, ac yn nofio ar draws y byd-gefn brawychus.
Un sy'n rhyngu bodd Ei Ewyllys, Mae'n uno âg Ei Hun, Anwylyd; mae'n wir am byth. ||7||
Yr Arglwydd Dwyfol holl-alluog sydd drugarog, O Anwylyd; Ef yw Cefnogaeth Ei ffyddloniaid.
Ceisiaf ei Noddfa Ef, Anwylyd; Ef yw'r Mewnol-wybod, Chwiliwr calonnau.
Mae wedi fy addurno yn y byd hwn a'r nesaf, O Anwylyd; Mae wedi gosod Arwyddlun y Gwirionedd ar fy nhalcen.
Nid anghofiaf byth fod Duw, Anwylyd; Mae Nanak am byth yn aberth iddo. ||8||2||
Sorat'h, Pumed Mehl, Ail Dŷ, Ashtpadheeyaa:
Un Duw Creawdwr Cyffredinol. Gan Gras Y Gwir Guru:
Maent yn darllen ysgrythurau, ac yn myfyrio ar y Vedas; maent yn ymarfer technegau glanhau mewnol Yoga, a rheoli'r anadl.
Ond ni allant ddianc o gwmni y pum angerdd; maent yn fwyfwy rhwym i egotistiaeth. ||1||
O Anwylyd, nid dyma'r ffordd i gyfarfod â'r Arglwydd; Rwyf wedi perfformio'r defodau hyn gymaint o weithiau.
Cwympais, lluddedig, Wrth Ddrws fy Arglwydd Feistr; Yr wyf yn gweddïo y bydd yn caniatáu i mi ddeallusrwydd craff. ||Saib||
Gall un aros yn dawel a defnyddio ei ddwylo fel dysglau cardota, a chrwydro'n noeth yn y goedwig.
Efallai y bydd yn gwneud pererindod i lannau afonydd a chysegrfeydd cysegredig ledled y byd, ond ni fydd ei synnwyr o ddeuoliaeth yn ei adael. ||2||