En sy het haar dolk met groot oorgawe uit die skede getrek.(114)
Wie so ooit oorval het, het sy vernietig,
En het die plek ingeneem en dit as haar eie geëis.(115)
Toe die heerser van Mayindra hoor,
Hy het na daardie plek gemarsjeer.(116)
Hy het sy kragte in lyn gebring soos die oeste van die lente,
In opposisie met die wat ten volle gewapen daar gestaan het.(117)
Soos 'n golf uit die diepsee hulle opgetrek het,
Wat deur die staalwapens van kop tot voete beskerm is.(118)
Die herrie van gewere, pistole en kanonne het oorweldig,
En die aarde het rooierig geword soos bloedrooi blomme.(119)
Sy het self in die vegvelde gekom,
Met 'n Chinese boog in die een hand en die pyle in die ander.(120)
Wanneer sy hulle deur haar hande seergemaak het,
Die pyle het deur die ribbes van mense en die olifante gesteek.(121)
Die manier waarop die golwe van die rivier die klippe getref het,
Die swaarde van die krygers was sprankelend.(122)
Die glans van die blink (swaarde) was oorheersend,
En in die glans was die bloed en die grond ononderskeibaar.(123)
Die swaarde van Hindustan het geglinster,
En het gebrul soos drompelende wolke oor die rivier in vloed.(124)
Chinese boë het uitgestraal,
En die Hindoestaanse swaarde het geglinster.(125)
Die geluide, wat vir baie kilometers oorweldigend was,
Het die riviere desperaat gemaak en die berge afgesny.(126)
Maar toe die swaarde van Yaman aangesteek het,
Beide die lug en die aarde het ook aangesteek.(127)
Toe 'n bamboesspies vinnig verskyn het,
En die delikate dame het woedend gevlieg.(128)
Die mense het 'n tint verhef en gehuil,
En die aarde het geskud met die gedreun van gewere.(129)
Die boë en die slingervelle het fel in aksie gekom,
En die Hindoestaanse swaarde, blink soos die kwik, het begin deurdring.(130)
Die bloed suigende dolke het verskyn,
En die lanse, so skerp soos slange se tonge, het in werking gekom.(131)
Die blink arms het geblink,
En die aarde het donkerder geword soos die swael.(132)
Gewere en die boë het gebrul, en weer gebrul,
En die soldate so groot soos die krokodille het begin huil.(133)
Die spontane besprenkeling van buie van boë,
Dit het gelyk asof die oordeelsdag aangebreek het.(134)
Ook die voetsoldate het nie 'n plek op aarde gehad nie,
Die voëls kon ook nie hul pad deur die lug vind nie.(135)
Die swaarde het hul prestasies in so intensiteit gewys,
Dat die lyke die berge gevorm het.(136)
Die hope koppe en voete was oral verby,
En die hele veld het gelyk soos gholfbaan met koppe wat soos balle rol.(137)
Die intensiteit van die pyle was so groot;