اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
(روس=غسا ڈڈہلکا=نمانا۔ سریتا=گولی۔ جنم دی=جنم کرکے۔ ساوانی=رانی۔)
دھرو ہسدا ہسدا گھر آیا، پتا نے پیار دے کے کچھڑ لے لیتا۔
متریئی ماں نے من وچ غسا خاکے باہوں پھڑ کے اٹھا دتا (اتے کہن لگی کِ میرے ڈھڈوں جمدوں تاں گودی لائک ہندا)۔
نمانا ہو کے (سکی) ماں نوں پچھن لگا (ہے ماں!) توں سوانی ہیں کِ گولی ہیں؟
(ماں نے کہا) سوانی تاں جنم دی ہاں (بھاو گولی نہیں ہاں، پر میں) نام تے بھگتی دا کرم نہیں کیتا۔ (بھاو، جے کردی تاں توں کیوں اٹھایا جاندا)۔
(دھرو پچھدا ہے ماں جی!) کس جتن نال راج ملے اتے شتررُ سارے مترر ہو جاون؟
(ماں کہن لگی بچا!) ایشور (دا من وکھے ویراگ دھارکے سبھ دا تیاگ کرکے) آرادھن کریئے (جد اوہ پرمیسر دیال ہو کے سبھ کجھ بخشدا ہے) تد پتت توں پوترر ہو جائیدا ہے۔
(اہ سنکے دھرو ) باہر تپ کرن تر پیا، من ویراگوان تے اتیت ہو گیا۔
نارد منی نے (دھرو نوں) اپدیش دتا، (دھرو نے) نام ندھان امرترس پیتا۔
(9) (جد بھجن وچ پورن ہویا) پچھوں راجے نے بلایا (کِ آ کے راج کر، پر دھرو نے کہا کِ ہن مینوں راج دی لوڑ نہیں ہے، میں) سدا اچلّ راج کرانگا، (جو مینوں پراپت ہو گیا ہے)
(10) (سٹا)-گرمکھ (جگت وچ) ہار تردے ہن (اوہو) جگت نوں جتّ جاندے ہن۔
ہرناکھش دیت دے کلر (روپی) گھر وچ، پرہلاد بھگت کول (اتپت ہویا)۔
(پیو نے) پاٹھشالا وچ پڑھن نوں گھلیا، پاندھے دے من آنند ہویا، (اس لئی کِ راجکمار چاٹڑا بنیاں)۔
(پرہلاد) من وچ (بھی پرمیسر دا نام سمرے تے (مکھوں بھی) اک رس دھنی کر کے گاوے۔
سارے شاگرد بھگتی کرن لگے، پاندھے (دیکھ کے) ہکے بکے ہو گئے۔
راجے پاس (پادھے نے) پکار کیتی (کِ پرہلاد پرمیسر اپاشک ہے) دوکھی دینت نے وڈا جھگڑا ودھا لیا۔
پانی تے اگّ وچ سٹ دتا، (پرنتو) گرو دی کرپا نال (اگّ نے نا) ساڑیا (تے ناں پانی نے) ڈوبیا۔
تلوار کڈھکے بلاکے (پترر نوں پیو)پچھن لگا (ارے!) تیرا کون گرو ہے؟
تدوں تھمّ نوں پاڑکے نرسنگھ روپ انوپم بڑے سبد والے پرگٹ ہوئے۔
(9) بیمکھ (ہرناکھش) نوں دھرتی پر پٹکا دتا، سنتاں دی سہائتا سدا توں ہندی آئی ہے۔
(10) برہمادِ بھی (اس ہال پر ) جے جے کر اٹھے۔
راجا بلِ آپنے گھر اندر بیٹھا جگّ کراؤندا سی۔
(اک) باؤونے روپ والا (براہمن) آیا، چار بید مونہ زبانی سناؤن لگا،
راجے نے اندر بلاکے کہا، “منگ لے توں سوامی جی! جو تیں بھاؤندا ہے”۔
سکر پروہت کہکے سمجھاوے (بھئی ہے راجا! اہ) تینوں چھلن نوں آیا ہے (آپ) نہیں (جے) چھلیا جان والا۔
(باؤنے نے) اڈھائی الانگھاں دھرتی منگ لیتی، پچھوں (اڈا روپ کیتا) جو تناں لوکاں وچ سما سکے۔
دو کدماں وچ تاں تنے لوک (من لیتے، ادھے کدم دی ہندی) بل راجا نے (آپنا) سریر منا دتا۔
(راجا) بل نے (باون دے) چھل نال آپ نوں چھلا لیتا (اس گلّ پر) دیال ہوکے (اس نے ملکے (بل نوں )گل نال لایا۔
(پھیر اسنوں) پتال دا راج دے دتا (پر اہ) بھگت پھیر بھی ادھین ہو کے (بھگونت دا) جس گاؤن لگا۔ (کئی کہندے ہن: بھگت دے ادھین ہوکے سکھ پاؤن لگا)۔
(9) ڈیؤڈھی بردار ہوکے وڈا سکھ نوں پاؤندا ہے۔
(راجا) امبریک دا مونہ (اکادشی دے) برت والا سی، جد رات بیتی تد درباشا (رکھی) آ گیا۔
(راجے نے دوادشی وچّ) اہ ورت اپارناں سی، (کیوں جو ترریودشی وچ اپارن نال ہندوآں وچ دوش گنیندا ہے) اہ (درباشا رکھی) اٹھکے ندی نوں نھاؤن لئی چلیا گیا۔
(راجا نے آتم پوجا) دا چرنانمرت لے کے برت اپار لیتا، اہ (سندا ہی) سراپ دین لئی دوڑیا، (اس غسے وچ کِ مونہ جوٹھا کیوں کر لیتا)۔
سدرشن چکر نے کال روپ بھیانک ہو کے اسدا گرب توڑ دتا۔ (تاتپری ایہ کِ جتھے رکھی جاوے اسدا چکر پچھا ناں چھڈے)
براہمن جی بھیانا (دیو پریاں نوں) بھجیا اگے سارے دیوتیاں وچوں کوئی نا رکھّ سکے (بھاو سارے پرے پرے کرن)۔
اندرر پری، شو پری نوں چھڈکے برہماں دے لوک تے بیکنٹھ نوں چھڈیا۔
دیوتیاں نے وشنوں دے ساتھ (مل کے) سکھیا دے کے سبھناں نے سمجھایا (بھئی جس دی توں اوگیا کیتی ہے اسے بھگت دی شرنی پؤ)۔
(جد رکھی بھگت) امبریک دی آکے شرنی پیا، (تدوں بھگت نے اس) مریندے نوں چھڈا لیتا۔
(9) بھگت وچھل برد جگت وچے (سچا) کہایا۔
راجا جنک وڈا بھگت سی، گرمکھ تے مایا وکھے اداس رہندا سی۔
دیو لوک نوں چلیاں سی (نال) گندھرب (گاؤندے) تے ہرِ گناں دی سبھا ٹہل کردی سی۔
جم دی پری نوں پکار سن کے راجا (گیا) (کی ڈٹھا؟ کِ) نرک دے رہن والے وڈے کرلاؤندے ہن۔
دھرم رائ نوں (آپ نے) بچن کیتا کِ “سبھناں نوں (نرک دی) کید وچوں کڈھّ دیہ”۔
دھرم راجا بینتی کرن لگا (ہے راجا!) میں تاں ٹھاکر ابناشی دا داس ہاں۔ (بھاو اسدا ہکم ککر موڑاں؟ )
(جنک نے اک پاسے نام (جپن دا آپنا مہاتم) رکھّ دتا، بھئی پاپاں نال تولیا جاوے۔
نام وٹے دی چوتھائی دے برابر وی پاپ نا پورے ہوئے، گرمکھ (راجا جنک) دا (نام جپن دا وٹا) اتل تے اتول رہا۔
نرک تھوں جیء جنت آزاد کیتے گئے، انھاں دے گلاں تھوں کرڑی جم دی پھاہی کٹی گئی۔
(9) مکتی تے جگتی (دوجے نوں مکت کرن دا تریکا) نام دیاں داسیاں ہن۔
راجے ہری چند گھر (پورن) سکھ (دا نواس سی؛ اسدے گھر) سریشٹ نیتراں والی تارا نامیں رانی ہیسی۔
(اسے نگری) سادھ سنگت ملکے کیرتن کردی ہندی سی، (اہ رانی) رات نوں گربانی (اتھے جاکے) سندی ہندی سی۔
(اک رات) پچھوں راجا جاگ پیا (تدوں) ادھی رات پوری گزر چکی سی۔
رانی نزر نا آئی، من وکھے ہیرانی ورتی (اتھوا من وکھے کہندا سی 'ہیں'! رانی کدھر گئی؟ ')
ہور (دوجی) رات نوں اٹھکے پچھے لگّ تریا (اس) چنچل جوان رانی دے۔
(رانی تاں) سنگت وکھے جا پجی، راجا (اس دیاں) کھڑاواں وچوں (اک کھڑاؤں) نیسانی لے گیا۔
(جاں رانی اٹھی تے کھڑاں نا دیکھی تد گھابری نہیں) سادھ سنگت دی ارادھنا کیتی؛ (اس) پرانی کھڑاؤں نال (اک ہور) پرانی (کھڑانؤ) ملکے جوڑی بن گئی۔
راجے اہ چلترر دیکھیا کِ اہ کھڑاؤں تاں وڈا اچرج کوتک ہے۔
(9) سادھ سنگت توں کربان جائیے۔
بدر دے گھر آیا (کرشن دیو نوں) سنکے دریودھن غسے نال (کہن لگا)۔
ساڈے مندراں نوں چھڈ کے داس دے گھر جان نال کی سکھ ہے؟
بھیکھم درونا، کرن (آدک) سبھا کے مکھیئے وڈے منکھ چھڈّ دتے۔
(ککھاں دی) چھپری وچ رات کٹی، سبھناں دے من اس گلّ دی چنتا ہے!
کرشن جی ہسکے بولے، ہے راجن! سن دھیان دیکے۔
(تیرے من) وکھے پریم نہیں دسدا، مینوں کوئی اپدا دا دکھّ نہیں۔
بدر دے من اجیہا پریم ہے کِ ہور (کسے) دے من وچ اسدا رنچک بھی ہسا نہیں ہے۔
پرمیشر (آپ بھی) پریما بھگتی دا بھکھا ہے۔
دساسن نے سبھا وچ دروپتی جوڑے توں پھڑکے آندی۔
(دریودھن نے) دوتاں نوں کہا اس پنجابن نوں ننگی کرو۔
اوہ پنجے پانڈو (یدھسٹر، ارجن، بھیمسین، نکل، سہدیو) ویکھدے ہن، جنھاں دی استرری اؤکڑ وچ پھس گئی ہے۔
پھیر دروپتی نے اکھاں میٹکے دھیان دھریا تے وللاکے 'ہا کرشن !' ' ہا کرشنا' دی پکار کیتی۔
دوتاں نے (کپڑے لاہ لاہکے) 'کٹ اساریون' (بھاو ڈھیر لا دتے، تے لاہندے لاہندے) تھکّ گئے، پر انت نا آیا۔
ہتھ مروڑدے ہن، سر دھندے ہن، پچھتاؤندے ہن، تے کہندے ہن: جاہ جاندی (کجھ نا بنیاں مکالا بھی کرایا تے کارج بھی نا ہویا، انت اککے چھڈّ دتا)۔
گھر آئی (اگوں) سوامی ملے، (پچھن لگے:-دروپتی!) پیج رہِ گئی؟ شرمانؤندی ہوئی نے اتر دتا (ہاں جی)۔
ناتھ نوں اناتھاں (دے برد سمبھالن) دی وادی دھر تھوں ہے۔
سداماں (نامیں) براہمن (دردرری= ) نردھن سی، بالک مرا دا (کرشن جی دا) یار ہیسی۔
اسدی باہمنی (وہٹی) اسدے پچھے پے گئی کِ توں جگدیش جی نوں مل، (تیرا) دردرر گوا دیویگا۔
(دل تاں منگن نوں نہیں کردا، پر) گنتیاں گندا تر پیا (بھئی) ککر ملاکات ہووے تے کون ملاکات کراوے؟
دوارکا نگری پہنچا تے راج دوار تے جا کھڑوتا۔
کرشن جی دوروں دیکھکے سنگھاسن چھڈکے آئے تے متھا ٹیکیا۔
پہلے پردکھنا کیتی، پیری پئے پھیر گل نال لایا۔
سنگھاسن پر بیٹھاکے چرن دھوتے تے چرنانمرت لیتا۔
پیار نال (پھیر) سکھ ساند پچھی (تے) گر سیوا دی کتھا کیتی (بھئی اسیں دوویں گرو دی ٹہل کردے ہندے سے، اکیراں چنے نال لے گئے سے، بھئی بھکھّ لگیگی تاں چبانگے، میں تاں لکڑیاں نوں گیا ہویا سی توں پچھے دانے چب لیتے جد میرے جوگے نا رہے تاں میں تیرے نال غسے ہو پِ
(9) پھیر اس دے پلیوں چاول (جیہڑے باہمنی نے بھیٹا لئی بنھ دتے سی)
(10) چارے پدارتھ 'سبھ کچھ اؤں) شرما کے دتے (جکر کوئی وڈا ادار کسے غریب نوں اک ٹکا دیوے)۔
جے دیو (نامے بھگت) پریما بھگتی کر کے گووند دے گیت سہج دھنِ (ستے پریم دی لے) نال گاؤندا ہندا سی۔
(پرمیشر دے) کرتوّ تے چلتر وکھیان کردا سی، (اوہ) انترجامی پرمیشر نوں ہی بھاؤندا سی۔
اک اکھّ اہڑدا نہیں سی، پستک سامبھ کے سندھیا نوں آوے (جاں پاٹھ کرن جاوے)۔۔۔
گناں دے سمندر نے گھر آ کے بھگت روپ (دھرکے) لیکھ لکھ کے بنا دتا۔
جے دیو (اہ اک اکھر پڑھ کے پرتیت کر کے ہیران ہو انگ ناں سماوے۔
پھیر اجاڑ وچ کی ویکھے اک اچرج برچھّ سہا رہا ہے۔
اس دے پت پت پر گیت گووند دا لکھیا ہویا ہے، انت نہیں آؤندا۔
بھگت دے پریم کر کے پرگاس کر کے دیال تے گل لا کے مل پئے۔
(9) پرمیشر سنتاں نال بھید نہیں گناؤندا۔
نامدیو دا پتا کتے کمّ چلیا تاں پتر نوں کہِ گیا:
ٹھاکر دی سیوا کریں، ددھّ پیاون (دا کمّ بھی) کہکے سمجھا دتا۔
نامدیو اشنان کر کے گوری گاں چو کے لے آیا۔
ٹھاکر نوں نہا کے چرن جل لے کے تلک لایا۔
ہتھ جوڑ کے بینتی کرے کِ جی ہے گوبند ددھ پیؤ۔
نہچے کر کے ارادھنا کیتی، دیال ہو کے درشن دکھلایا۔
نامدیو نے کٹوری بھری لے کے ٹھاکر نوں ددھّ پلایا۔
موئی گاں جوالی، نامدیو دا چھپر بنایا۔
(9) دیہرا پھیرکے رکھیا، چار ورن نوں (اسدے) پیریں لے پایا۔
(10) بھگت جناں دا کرایا کردا ہے۔
ترلوچن (نامے بانیاں جو گر بھائی تے مترر بھی سی) نامدیو دا سویرے درشن کرن آؤندا ہندا سی۔
دوویں جنے ملکے بھگتی کردے سن تے نامدیو ہری دی کتھا سناؤندا ہندا سی۔
(ترلوچن نے کہا، ہے نامدیو!) کویں میں بھی درشن دیکھ سکاں میری بھی توں منت کر جے اس نوں بھاوے (تاں میں بھی درشن پاواں)۔
(جد نامدیو نے) ٹھاکر جی دی منت کیتی کِ ترلوچن کسے تراں (آپ دا) درشن پا سکدا ہے؟
(تاں آپ) ٹھاکر ہسکے بولے تے کہکے سمجھایا ہے نامدیو!
(تیرا دیدار) بھیٹا نال ہتھ نہیں آؤندا، میں ترلوچن نوں پرسنّ ہو کے درشن دیوانگا۔
میں بھگتاں دے ادھین ہاں، بھگتی دے دائویاں نوں پہنچ نہیں سکدا (بھاو ردّ نہیں کر سکدا)۔
(جنھاں دے سنت) 'وچولے' (وکیل) ہندے ہن (مینوں) ملا دیندے ہن۔
اک براہمن (باہلے) دیوتے (پتھر دیاں مورتاں) پوجدا ہندا سی تے دھنا (اسے کھوہ پر) گؤوآں چارن آؤندا ہندا سی۔
دھنا اسدا اہ کرتوّ دیکھکے پچھن لگا، (دادا جی! اہ کی کردے ہو؟ ) بامھن نے اتر دتا:-
ٹھاکر دی سیوا کرن نال من (اچھت کامنا) پورن ہو جاندی ہے۔
(ہن) دھنا منت کرن لگا کِ (ٹھاکر) مینوں بھی دیہ جے تینوں بھاوے ہے تاں۔
(براہمن) نے اک پتھر (ٹلی وچ) لپیٹدے ہی دیکے مسیں کویں کھہڑا چھڈایا۔
(دھنے نے دادے وانن) ٹھاکراں نوں اشنان کراکے روٹی تے چھاہ بھوگ لئی رکھی۔
(جد ٹھاکر نے روٹی نا کھادھی) تاں ہتھ جوڑکے منتاں کرن لگا، ڈنڈوتاں کر کے بہت مناؤن لگا (مانوں اہ رسّ گیا ہے)۔
(پھیر کہن لگا کِ) میں بھی مونہ جوٹھا نہیں کرانگا (بھکھا رہانگا، جد کھاویگے تد ہی کھانوانگا) کیونکِ توں رسا ہوویں تاں مینوں کچھ بی چنگا نہیں لگدا۔
(9) گسائیں پرتکھّ ہوکے چھاہ پین لگے۔
(10) بھولا بھا گوبند ملا دیندا ہے۔
گرمکھ بینی نامے بھگت ایکانت جگھا بیٹھکے سمادھی لاؤندا ہندا سی۔
نشکام کرم کر کے ہور کسے نوں الکھ کرم لکھانودا نہیں سی، (بھاو آپ نوں کرماں دا ابھیمانی نہیں مندا ہندا سی اہ جانکے کِ “کرن کراون آپے آپِ”۔ )
جد گھر آیاں ہویاں (لوک) پچھن، تد آکھے راج دوارے گیا ساں۔ (راج دوار تھوں پرمیسشر دے دوارے دا ارتھ ہے)۔
(وہٹی) گھر دیاں زروری چیزاں منگے تد ٹال مٹول کر کے دن کٹی کر چھڈے۔
اک دن وڈا سانگ ورتیا کِ اوہ (بھگت تاں اک من ہوکے پرمیشر نوں دھیا رہا سی۔
بھگت دی پیج (پت) سوارن لئی (ہری) راجا ہو کے گھر آ گیا۔
پرسنّ ہوکے دلاسا دتا تے بہت خرچ پچا دتا۔
اوتھوں بھگت پاس آکے وڈی دیا کر کے پیار کیتا۔
(9) بھگت جناں دی جیکار کراؤندا ہے۔
رامانند گسائیں ورکت ہوکے کانشی وکھے رہندا سی۔
(ار) جھلانگے اٹھکے گنگا دے اشنان نوں جاندا ہندا سی۔
کبیر (اہ سمجھکے بھئی متاں مینوں ملیچھ جانکے متھے نا لاؤن) اوتھے (اس دے رستے وچ) (اس دے جان توں) پہلوں ہی لما جا پیا۔
(جد رامانند جی لنگھن لگے تد ٹھڈا وجا تد) اس نوں پیر دے انگوٹھے نال ٹمبکے اٹھاکے کہا 'پرمیشر دا نام لے' (بھاو رستا چھڈّ دیہ، 'رام بول' ایہ رامانند دے مونہ چڑھیا فکرا سی، پر) سکھّ نوں سمجھ آئی (کِ مینوں اپدیش ہو گیا ہے)۔
جکر لوہا پارس نال چھہ کے (سونا ہندا ہے ار) نمّ چنن نال رہکے (چنن دی) خوشبو دندی ہے۔
پورے ستگراں دی شوبھا ہے کِ پشوآں ار پریتاں تھوں دیوتیاں (تہاں گناں والے) کر دندے ہن۔
اچرج (گرو) نال ملکے (سکھّ بھی) اچرج روپ ہو کے وسم دا (روپ ایشر نال) مل جاندے ہن۔
پھر نجھرہں (آتما تھوں امرت دا) جھرنا جھردا ہے (بھاو، پروپکار دا؛ انھاں تھوں ست اپدیش دا پرواہ چلدا ہے)، گرمکھاں دی بادی اگھڑ جیواں نوں گھڑ دیندی ہے۔
(9) (اجیہے کبیر جی ہوئے) کِ رام اتے کبیر وچّ بھید نا رہا۔
کبیر جی دا (وڈا) پرتاپ سن کے دوجا سین نائی بھی سکھّ جا بنیا۔
رات نوں (اہ سدا) پریما بھگتی کردا ہندا سی تے روز سویرے راجے دے دوارے جا کے (سیوا کردا ہندا سی)۔
(اک راتیں) سنت پراہنے آئے سن، ساری رات کیرتن ہندا رہا۔
اہ سنتاں نوں چھڈّ نا سکے (جل پکھا آدک ٹہل وچ مگن رہا) راجے دے جا کے سیوا نا کمائی۔
سین روپ ہو کے ہری نے راجا نوں جاکے (سیوا کر کے) وڈا رجھایا۔
(سین) سویرے سنتاں نوں ودا کر کے راجے دے دوار شرماؤندا گیا۔
رانے نے نیڑے سدّ کے اپنی کھئلت کھولھ کے (اس دے گل) پہرا دتی۔
راجے کہا اجّ توں مینوں وسّ کر لیا ہے، لوک بی سندے سے۔
(9) (پرمیشر) بھگت دی وڈیائی پرگٹ کردا ہے۔
(روداس) چمار جگت وچ چارے دشاں وکھے بھگت پرگٹ ہویا۔
رستے وکھے جتیاں گنڈھے ار کلا دھرم انوسار پشو ڈھوکے سمیٹیا کرے۔
(اپروں اہ ہال سی، پر اندروں اؤں سی) جکر میلے چیتھڑیاں (لیراں) وکھے امولک لال لپیٹیا ہویا ہندا ہے۔
چار ورن (کھترری، براہمن آدکاں) نوں اپدیش دین لگا ار گیان دھیان کراؤن لگا بھگتی دے نال۔
(اکیراں) سنگ ملکے کانشی نوں گنگا پر (پربی) نھاؤن چلیا (کیوں جو گرہن دا وڈا میلا لگنا سی)۔
روداس نے (اک) دھیلا کڈھکے (اک سنگی نوں) گنگا دی بھیٹا لئی دتا،
(اتھے) ابھجت نچھتر دی پوربی لگی سی، لوکاں نے (امیٹا کہیئے) امتّ چرترر (جس دی کوئی مت نا پا سکے) ڈٹھا۔
ہتھ کڈھکے (روداس جی دا) دھیلا انگیکار کیتا، جس تراں سوت اک ہے تے تانا پیٹا (دو نام ہن)۔
(9) بھگت جناں دا ہری ہی ماں پیو اتے پتّ ہے۔
گوتم (نامیں رکھی) دی وہٹی اہلیا (وڈی سندر سی) اسنوں دیکھ کے اندر کاماتر ہو گیا۔
پرائے گھر جان دا سراپ لیتا (کِ اسدے سریر پر) ہزار بھگ ہو گئے، (ہن وڈا) پچھوتاؤن لگا (کیوں جو گوتم نے کہا سی کِ جس اک بھگ پچھے توں میری استرری دا ست بھنگ کیتا ہے ہزار بھگ تے سریر پر ہوؤ)۔
(ہن اندر) شرم دے مارے تلاؤ وکھے لک گیا تے اندر پری سنی ہو گئی۔
ہزار بھگ دے ہزار نیترر ہو گئے، تد اندر پری نوں گیا (بھاو جد سراپ ہٹیا)۔
اہلیا جو آپنے پتبرت دھرم توں ٹل کھلوتی سی پتھر ہو کے ندی کنارے پے رہی۔
سو رگھپت دے چرن سپرش کردیاں ببانُ پر چڑھ کے سورگ نوں چلی گئی۔
بھلیائی کرن توں (بھگونت بھگت وچھل (کہاؤنداہے) تے پتت ادھارن کمائے پاپ (بخشن توں سداؤندا ہے)۔
گن کیتیاں تاں سبھ کوئی گن کردا ہے، اوگناں پر جو گن کرے اسدا (اپکار) جانیدا ہے۔
(9) (پرمیشر دی) اگادھ گتی ہے کی آکھکے سنائیے۔
رستے وچ بیٹھا بالمیک دھاڑوی (آئے گئے) منکھّ نوں مارکے (دھن کھوہ لیندا سی۔
(اکیراں) پورے ستگورو نال میل ہوگیا (ہن) من وچ دچتی ہوئی۔
مارن نوں (من تاں) بڑا لوچے پر ہتھ نا چلن۔
ستگراں نے من دی بھی رچھا کیتی، مارن دا جوش پھرنا (بھی) ہٹ گیا۔
(ہن) سارا اوگن کہِ دتا (کِ مہاراج) ساڈی اپجیوکا ہی اہو ہے۔
(سنتاں نے) بھیجیا بھئی گھروں توں پچھ آ کِ انت نوں تیرا کوئی (رچھک) بھی ہوؤو؟
(جد گھر پچھن آیا) سارا کوڑماں وارنے جان والا سی (پرنتو انت نوں ) بیلی ہون دا جھاڑا کسے نا کیتا، (استرری پتر ماتا آدِ نے سکا ہی جواب دے دتا کِ ساڈا انتکال دا جما کوئی نہیں ہے)۔
(جد پھیر سنتاں پاس آیا تاں انھاں نے) سچے نام دا اپدیش دتا، اسے نال ہی (ٹپّ نکتھا، اپر واڑا کہیئے) سنسار دی پھاہی تھوں) ٹپکے ارشاں نوں نکل گیا۔
(9) (اگے لکھدے ہن) گرمکھ پاپاں دے پہاڑ تھوں لنگھ جاندے ہن۔
(اک) اجامل نامے پاپی پاپ کر کے کلوتنی دے (گھر)جا رہا۔
گرو تھوں بیمکھ ہو گیا، وڈے پاپ کماوے تے کھوٹی مت نے ناش کر دتا۔
برتھا وشیاں وچ ہی جنم گوا دتا، سنسار سمندرر وچ رڑھدا جاندا سی۔
ویشوا دے گھر چھی پترر ہوئے مانوں پاپاں دے پھل چاہے ہوئے لیتے، (کیوں جو اوہ بھی وڈے شکاری تے دھاڑوی ہوئے)۔
جد ستواں پتر ہویا تاں اس دا نانؤں رکھن لئی چتّ امنگ نانل بھریا۔
گرو دے دوارے پر جاکے Ḥ ناؤں پچھیا)، گرمکھ نے پترر دا ناؤں “نارائن” آکھیا (کِ رکھو)۔
(جد اجامل دا) انتکال آیا پترر نوں ویکھکے ڈردا ہویا نارائن دا ناؤں لوے (کِ ہے نارائن! میری رچھا کر)۔
ہرِ گناں نے آکے جم گناں نوں مارکے (ہٹایا) تے جمڈنڈا نا سہاریا، سرگ نوں چلیا گیا۔
(9) نام لین نال دکھاں دا ڈیرا ڈھہِ پیا۔
(اک) ویسوا پاپن ہو کے پاپاں نوں گلے دے ہار (واننوں) رکھدی سی۔
اک مہاں پرکھ ستے سدھّ گنکاں دے ویہڑے آ کھڑوتا۔
اسدی درمتِ دیکھ کے (غسے ہون دی تھاں 'ہتھہں' کہیئے سمگاں) اتھوا ہتھ دا توتا دیال ہو کے اس نوں دتا۔
تے رام نام دا اپدیش دے کے سو) گنا (نفے والا) ونج دے کر کے (آپ کھیل بھیا) چلیا گیا۔
(ہن اس گنکا نوں) اجیہی لو لگی رات بی جاگا کردی رہے تے نت اس توتے نوں (بھگونت دا نام) پڑھاؤندی رہے۔
اسدے (کلیور= ) سریر توں کھوٹی مت اتے پاپاں (دی میل) دور ہو گئی، (کیونکِ) پرمیشر دا نام پتتاں دا ادھار کرنے والا ہے۔
انتکال (نام دے پرتاپ نال) نرک دی ٹبھی توں بچ کے جم جال توڑ گئی۔
ببان پر اروڑھ ہو بیکنٹھ جا پجی، (تاں تے) ایشر دا نام (چھوتاں توں اچھوت= ) بھاو نردوکھن ہے (کوئی جپے، سبھ دا ادھار کردا ہے جہا 'کھترری براہمن سود ویس ادھرے سمر چنڈال' نام ایسی رسائنا وستو ہے)۔
(9) (نام ہی) نتھاویاں دا تھاؤں تے نمانیاں دا مان ہے۔
پاپن پوتنا (کنس دی بھیجی ہوئی) دو تھناں پر وہُ لا کے آئی جو اندروں (وہیلی= ) وہُ والی سی۔
پروار وکھے آ کے بیٹھ گئی، نویں ہان والی نویں وہٹی (وانگو) نینہ لاون لگی۔
کرشن نوں کچھڑ وکھے لے لیتا چلتررن (سریر نوں) مہکا کے پیار کرن لگی۔
م☬وہن نوں ممے پا کے باہر آ گئی، تے وڈے ہنکار نال۔
تیراں تالن تے چنچل استرری نے دیہ ودھاکے اچی کر لیتی۔
(کرشن) تنّ لوکاں دا بھار دے کے (اس دے) گل نوں چمبڑ گیا (اہ) دکھی ہوئی۔
بھواٹنی کھا کے پہاڑ وانگوں اجاڑ وچ دھکی ہوئی جا پئی۔
(انت دے سمیں کرشن نے) ماتا دی سہیلی دے تلّ (پوتنا) کیتی (بھاو اس دی گتی کیتی)۔
پربھاس (نامیں تیرتھ) وکھے (کرشن) آپنے گوڈے اتے پیر رکھکے ستا ہویا سی۔
چرن کمل وکھے کول دا چنّ اؤں (جھلمل= ) وڈا پرکاش کر کے چمکدا سی جکر تارا (جھلمل کردا ہے)۔
(اک) بدھک (جو مرگ دا شکار کر رہا سی مرگ) بھالدا آیا، (اسنے) مرگ جان کے بان ماریا۔
(جد اس نے نیڑے) جاکے درشن کیتا، تد تاں کیرنے کر کے رووے۔
کرشن نے اسنوں گل نال لا لیتا (کیوں جو) پرمیشر (بھگتاں دے) اؤگن کیتے یاد نہیں رکھدا۔
کرپا کر کے اسنں سنتوکھیا (دھیرج دتا) پتت ادھارن برد دی پالنا کیتی۔
بھلے تاں بھلے کر کے منے ہی جاندے ہن، ہری پاپیاں دے کارج سوار دندا ہے۔
پاپ کردے پتت ادھار دتے۔